ปุจฉา...?

"ความคิด จิตว่าง และการปล่อยวาง" ควรทำสิ่งใดก่อน คิดก่อน หรือว่าวางก่อน...?

วิสัชนา...

อื่ม... เรื่องพวกนี้เข้าใจยากนะ เพราะเป็น "ปัจจัตตัง..." เห็นได้ด้วยตนเอง
หลาย ๆ คน หลากหลายท่านในวันนี้ โดยเฉพาะผู้ปฏิบัติธรรมใหม่ ๆ หรือหน้าเก่า ๆ จนกลายเป็น "เก๋า" นี่เถียงกันได้สามวันแปดวันเลยนะ

แต่นั่นก็เถอะ ทางใด ความเห็นใดที่ไม่ใช่เป็นเรื่องนำไปซึ่งความดับทุกข์พระพุทธองค์ก็ทรงตรัสไว้ว่า อย่าถกเถียงกันเลย นำเวลาที่มีอยู่น้อย ๆ ในชีวิตเล็ก ๆ นี้ นำไปเพื่อความอิสระจาก "ทุกข์" ดีกว่าเน๊อะ...

เรื่องทั้งสามเรื่องนี้มันเกิดขึ้นเร็วมากจนบางครั้งเรามองว่ามันเกิดขึ้นพร้อมกัน
แต่หากเรามีสติซึ่งเป็นผลจากการฝึกสมาธิ วิปัสสนา อันมีศีลเป็นฐานอันพร้อมบริบูรณ์แล้วเราจะมองและแยกได้ทัน ซึ่งนั่นเองคือ "สติ"

สตินี้เป็นผลจากธรรมแห่งจิตที่มีการฝึกฝน
ฝึกดีก็ดี ฝึกชั่วก็ชั่วนะ
ฝึกช้าก็ช้า ฝึกเร็วก็เร็ว ฝึกเฉิ่มก็เฉิ่ม
ครูบาอาจารย์ท่านจึงแนะนำให้เราคล่องแคล่ว ว่องไว ไม่ให้เฉิ่ม ต้องมีสติระลึกรู้ รวดเร็ว ว่องไว
นำสมาธิมาทำให้สติสามารถจับจิตที่มีความคิดเข้ามาครอบงำ เพื่อปล่อยวางความคิดนั้นให้อยู่นอกเหนือจากการครอบงำจิตได้

ไอ้เจ้าความคิดนี้ คิดดีก็ยุ่ง คิดไม่ดีก็ยิ่งยุ่ง
การประมาทในความคิดนั้นเป็นต้นเหตุให้เกิดผลเสียที่ส่งออกมาจากกายและวาจา
ประมาทมาก ๆ ใจก็จะเต็มไปด้วยอกุศล
คิดไม่ดี พูดไม่ได้ การแสดงออกก็ไม่ดี
สีหน้า แววตา กิริยา คำพูด ล้วนแล้วแต่เป็นผลที่เกิดขึ้นจากเหตุคือ "ความคิด"

คิดให้ดีนะ อย่าประมาทในความคิด
แล้วจิตนี้จะว่างได้โดยธรรมชาติ
เมื่อจิตว่างได้แล้วจะปล่อยวางแบบ "ธรรมดา ๆ..."