หลังจากเมื่อสองคืนก่อน (วันที่ ๑ มกราคม ๒๕๕๑ ) ที่ได้เดินทางกลับจากคลองสอง อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี สองคืนที่ได้มาอยู่ที่นี่มีเพื่อนอยู่ด้วยเยอะเชียว...

สองคืนแล้วที่ไม่เหงา เพราะห้องนี้มีเพื่อน มีญาติอยู่เยอะ


คืนแรกนั้นเรายังไม่รู้เพราะมายังไม่ได้ไปเปิดตู้ พอวันที่สองได้สำรวจห้องเลยรู้ว่าห้องนี้เป็นที่เก็บอัฏฐิ


อัฏฐิของญาติโยมซึ่งวันนี้กลายมาเป็นเพื่อนร่วมที่พักของเราทำให้เราคลายเหงาไปได้มาก
และในวันนี้เองก็ได้มีเพื่อนเข้ามาร่วมห้องอยู่ด้วยอีกหนึ่ง เพราะตอนบ่ายเพิ่งนำท่านไปฌาปนกิจ ตกเย็นก็ไปเก็บอัฏฐิ ทำพิธีเสร็จแล้วเราก็นำมาเก็บไว้ที่นี่


เมื่อก่อน (สองปีที่แล้ว) ตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่นั้นซึ่งเป็นตอนที่เราบวชใหม่ ๆ ยังเคยได้มีโอกาสไปรับบิณฑบาตรท่านเมื่อครั้งที่ท่านนอนป่วยอยู่ที่ฝั่งคุณแม่ชี


วันก่อนนั้นยังนอนอยู่ในห้องฝั่งคุณแม่ชี เมื่อวานนอนอยู่ในศาลา ตอนบ่ายนอนอยู่ในเมรุ แต่ตอนนี้มาอยู่เป็นเพื่อนกับเรา ซึ่งเราได้รับโอกาสให้เป็นคนถือขึ้นมาเก็บไว้เอง


ตรงข้ามห้องที่เราพักก็เป็นที่เก็บร่างอันไร้วิญญาณของคุณแม่ท่านหนึ่ง
ในห้องเราก็เป็นที่เก็บอัฏฐิของพ่อ แม่ พี่ น้อง ทั้งคนแก่แลเด็กเล็ก ซึ่งวันนี้เหลือไว้เพียงแค่อัฏฐิซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าครั้งนี้ “เคยมีเขา” เคยมีเราอยู่บนโลกนี้...

ชีวิตเราก็มีแค่นี้แหละเน๊อะ
จะเอาอะไรมากมายกับชีวิต ในเรื่องความโลภ ความโกรธ และความหลง...

ชีวิตที่มีและเหลืออยู่นี้สิ่งที่ควรมี ควรทำให้มากคือการทำความดี การเสียสละ และไม่ประมาทในการดำเนินชีวิต
ชีวิตนี้จะมีค่าหากดำเนินชีวิตด้วยความประมาทและสร้างสรรค์ “กรรมดี...”