หลาย ๆ ครั้งที่เราได้รับมอบหมายจากท่านอาจารย์ให้ทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์แต่เรา “ไม่กล้า” ที่จะทำ...
เพราะเรานั้นยังติดอยู่กับความคิดทางโลก ยังติดอยู่กับความรู้สึก ค่านิยม และกฏที่ถูกสมมติขึ้นโดยสังคม ทำให้เราเกิดความรู้สึกกลัว “กลัวที่จะเสียสละ”
“ทำดีไม่ต้องกลัว” เป็นคติของท่านอาจารย์ที่ใช้ยึดเหนี่ยวรั้งใจของเราเสมอ และใช้ “ตัดสินใจ” เพื่อทุ่มแรง ทุ่มใจในการทำงาน
ไม่กลัว แต่ก็ไม่ใช่โง่ และไม่ใช่กล้าบ้าบิ่น...
การกล้าที่จะทำความดีเพื่อที่จะให้เกิดประโยชน์กับส่วนรวมนั้นเป็นคุณธรรมที่ท่านอาจารย์กำลังฝึกให้เรามี
และนอกเหนือกว่านั้น ท่านจะเสียสละซักถามแบบเจริญปัญญา เพื่อไตร่ตรองความรอบคอบให้กับเราเสมอ
ท่านจะไม่บอกหรือสั่งเราตรง ๆ
ท่านจะเมตตาตั้งคำถามให้เราได้คิดอยู่ตลอด ทั้ง ๆ ที่ท่านจะบอกให้เราทำเลย เราก็ทำอยู่แล้ว แต่ท่านเมตตาฝึกลูกศิษย์ เสียสละเวลาพักผ่อนของท่านเพื่อตั้งคำถาม “เพื่อเรา...” และคนรอบข้างที่เราได้สัมผัส และได้สัมผัสกับเรา...
การได้คิด ได้คำตอบถามของท่านทุก ๆ คำถามนั้น สามารถนำมาเป็นแนวทางการทำงานได้อย่างดี และดีที่สุดหากได้มาประยุกต์ใช้กับการดำเนินชีวิต
“ความกล้าที่จะเสียสละอย่างรอบคอบ” นี้ จึงเป็นธรรมะอันประเสริฐที่แสดงถึงความเมตตาที่ท่านมีให้ลูกศิษย์อย่างล้นเหลือ
ถ้าหากว่าสิ่งนั้นดีมีประโยชน์แล้ว เราต้องกล้าที่จะเสียสละ
แต่การเสียสละนั้นต้องฉลาด ไม่โง่ไปยอมตายแบบไร้สาระ
ต้องละเอียด สุขุม รอบคอบ ให้ผู้อื่นแล้ว ต้องให้ตนเองด้วย รักผู้อื่นแล้วต้องรู้จักรักตนเองด้วย
การรักตนเองนี้ไม่ใช่รักตัวกลัวตาย แต่การที่ไม่ตายนั้นเราจักสามารถทำประโยชน์ได้อีกมาก ได้อีกยิ่ง หรือแม้ว่าต้องตายก็ตายเพื่อ “ธรรม” และนั่นจึงจะเรียกได้ว่าผู้มีปัญญาในทางพระพุทธศาสนา...
๒๙ ธันวาคม ๒๕๕๑
