เมื่อวันเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา (13 -14 ธ.ค.) ผู้เขียน(ย้ำ!เลขาหน้าตาเฉย 55)ได้ไปพัทยามาขากลับได้แวะมาหาน้องที่ทำงานอยู่แถวนั้นก้อได้ชวนกันมาคุยกันแถวชาดหาดริมทะเล แว้บแรกที่เดินลงไปที่ชาดหาด ผู้เขียนรู้สึกได้ว่า เออ มันสดชื่นดีแฮะ บรรยากาศดีมากๆ ใต้ต้นก้ามปู มีเก้าอี้ผ้าใบวางเรียงราย มีโต๊ะให้นั่ง ก้อพากันเดินมานั่งกันที่โต๊ะใต้ต้นก้ามปู ก้อเห็นยายคนหนึ่งใส่ผ้าถุงเก่าๆ เสื้อเก่าๆนั่งขาย รังผึ้งใต้ต้นก้ามปูอยู่ ยายคนนั้นก้อพูดอะไรไม่รู้ซึ่งผู้เขียนก้อจับใจความไม่ได้ว่ายายคนนั้นพูดอะไร ผู้เขียนก้อนึกไปเองว่าคงจะบ่นว่าขายไม่ดีให้เราช่วยซื้อรึป่าว อะไรทำนองนี้แหละ ผู้เขียนก้อเดินไปนั่งตรง โต๊ะข้างยายคนนั้น ข้างโต๊ะก้อเห็นว่ามีกองอะไรสักอย่างเปียกๆอยู่ที่แรกก้อเข้าใจว่าเป็นน้ำหกอะไรประมาณนั้น (มองดูอีกที อ้าว! อ้วกนี่หว่า)ผู้เขียนก้อคุยกับน้องๆไปเหลือบมองยายคนนั้นเป็นพักๆ สักพักก้อเห็นคนเอาน้ำมาให้ เอานมมาให้  ตอนแรกก้อไม่ได้สนใจอะไร ก้อเห็นยายแกดมยาอ่ะนะ  เริ่มเอะใจว่า ว่ายายเป็นไร เพราะเห็นหน้าตายายดูแย่มาก ด้วยความสงสัยบวกกับความสงสาร ก้อเลยถามยายไปว่า ยายไม่สบายรึป่าว ยายแกก้อพยักหน้า  เลยถามต่อว่ากินยารึยัง ยายแกก้อชูยาดมให้ดู(ประมาณว่ามีแต่ยาดมนี่แหละจะเอายาที่ไหนมากินหละ) จะเป็นเพราะว่าความบังเอิญรึป่าวก้อไม่รู้นะ ในกระเป๋าของผู้เขียนวันนั้นพกยาแก้ปวดไปด้วย(บังเอิญว่าปวดฟัน) ก้อเลยให้ยายทานไป 2 เม็ด กะจะแบ่งข้าวผัดของน้องๆแบ่งให้ยายทานด้วยแต่ยายบอกว่าทานแล้ว สักพักก้อมีผู้หญิงคนหนึ่ง(ขายของเหมือนกัน)มาช่วยพยุงแกลุกขึ้น แล้วยายก้อค่อยๆเดินจากไปช้าๆ ในใจตอนนั้นรู้สึกสงสารยายคนนั้นขึ้นมาจับใจ ก้อเลยลุกเดินตามยายแกไป แล้วผู้เขียนก้อเรียก ยาย! ยาย!  ผู้เขียนยื่นตังค์ใส่ในมือยายคนนั้น (ตังค์ก้อไม่ได้เยอะหรอก) ยายหันมาพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลอาบแก้ม กับคำพูดที่ว่า ขอบใจมากนะลูก จับมือผู้เขียนไว้แน่นนนน.ผู้เขียนก้อตอบไปว่า ไม่เป็นไรหรอกยาย พักผ่อนเยอะๆนะจะได้หายเร็วๆ(ตอนนั้นผู้เขียนเองก้อเริ่มมีความรู้สึกว่าคุยต่อไม่ได้แล้วเพระเริ่มจุกอยู่ที่คอละ) บรรยากาศในตอนนั้นทำให้ผู้เขียนนึกถึงลูกๆของยายคนนั้นว่ามัวแต่ทำอะไรอยู่ถึงได้ปล่อยให้คนแก่ ต้องมาทำงานจนไม่สบายหมดเรี่ยวแรง (ถ้าเป็นแม่ของเรานะ ยอมไม่ได้หรอกที่จะให้มาทำงานขนาดนี้)ระหว่างกลับกรุงเทพ ผู้เขียนนึกตลอดเวลาว่าตอนนี้ยายคนนั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง ก้อได้แต่ภาวนาขอให้ยายคนนั้นหายป่วยไวๆ ผู้เขียนอยากให้กับพี่ๆน้องๆ ชาวบล็อกทุกคนว่า ในบรรยากาศที่ดูมีความสุขมักจะมีคนๆหนึ่งทุกข์อยู่เสมอ  ที่เล่ามาก้อไม่มีอะไรมากหรอกครับ เพียงแต่อยากบอกความรู้สึกของคนๆหนึ่งเท่านั้นเอง  พี่น้อง.....  เพิ่มนิดหน่อย อาจจะไม้ได้ตอบนะครับเพราะตอนนี้เวลาว่างไกล้จะหมดแล้วอ่ะนะ ขอโทษด้วยนะครับ