ว่าง


ตีสองกว่าใกล้ตีสามแล้วสิน่ะ แต่เหมือนยังคงได้ยินเสียงผะแผ่ว แว่วเหมือนเสียงสะอื้น ของทะเล ที่ยังคงอ้อยอิ่งในอ้อมกอด  


ในราตรีแห่งค่ำคืน ผู้คนหลับสบาย แต่ใครจะรู้บ้างอาจมีหลายคนที่นอนไม่หลับ กลไกมนุษย์ ความคิดซับซ้อน คงเหมือนท้องทะเล ที่บางครั้งเรียบสงบ

สักพักมีคลื่น มาเป็นระรอก บางทีเหมือนไม่มีแต่กลับแอบแฝงอยู่ใต้ผิวน้ำรอจังหวะ ที่ถาโถมกระหน่ำซ้ำเติมอย่างไม่รู้ตัว


ทะเล ให้อะไรหลายอย่าง ความเงียบสงบ ความบ้าคลั่ง เหมือนคลื่นรอเวลาปะทุ คงเหมือนอารมณ์คน ที่เปลี่ยนไปมาตลอดเวลา แต่เวลานี้ อารมณ์ฉัน เหมือนท้องทะเลที่สงบ ละทิ้งทุกอย่าง ความทรงจำที่เลวร้าย ฉันทิ้งและปลดปล่อยมันได้สักที