ดูหนังดูละครแล้วย้อนดูตัว

วันนี้ผมอยากจะบันทึกแง่คิดที่ได้จากการดูหนังกับลูก 2 เรื่อง ซึ่งคิดว่าน่าจะมีคนคิดเหมือนผมแล้วคือเรื่อง ZATHURA ซึ่งเป็นหนังคล้าย ๆ กับเรื่องจูแมนจี้ที่โด่งดัง และเรื่อง โรงงานชอคโกแลต ที่แสดงโดยจอห์นนี่ เด็ป  ฟังดูเหมือนกับเป็นคนรักครอบครัวจังนะครับ  เรื่องแรกนี่ก็เพราะผมบังเอิญมีลูก 3 คน เป็นชายล้วน และสองคนแรกเนี่ยวัยใกล้เคียงกันเลย  โดยคนกลางเข้าทำนอง WEDNESDAY CHILD  แข่งกับพี่และมีจุ๊กจิ๊กกันตลอด  ผมนั่งดูไป นอนดูไป (ในห้องนอน) ก็อยกาจะปลุกเขาขึ้นมาดู แต่ก็ปาไปเกือบหกทุ่มแล้ว ซึ่งคนเล็กยังนอนดูตาแป๋วกับผมอยู่เลยครับ   ตอนกลางเรื่องพี่น้องเริ่มเข้าขากันดี พยายามเล่นเกมส์ให้จบ และไม่ต่อว่ากัน แฮปปี้เอนดิ้งครับ  ส่วนเรื่องที่สอง มีเด็ก 5 คนที่จะได้ชมโรงงานชอคโกแลต  คนแรกจอมตะกละ คนที่สองเป็นเด็กหญิงที่พ่อแม่ตามใจจนเคยตัว คนที่สามเป็นเด็กหญิงที่ชอบเอาชนะในเรื่องที่แปลก ๆ เช่นแข่งเคี้ยวหมากฝรั่ง (ไม่แน่ใจว่าวัฒนธรรมฝรั่งกับหมากฝรั่งเนี่ยเขามีอะไรกันหรือเปล่า) คนที่สี่เป็นเด็กชายที่โตกว่าวัย ติดเกมส์ ทีวี และมีพ่อที่เข้าใจโลกมากเกินไป ทำให้ขาดความฝันในวัยเด็ก คนสุดท้ายเป็เด็กด้อยโอกาสทางการเงิน แต่เป็นเด็กที่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตกับพ่อแม่ที่เข้าใจ  แต่ผมคิดว่าทั้งสี่คนแรกน่าจะเกิดจากการที่พ่อแม่เป็นเหตุปัจจัย เหมือนที่สร้างสุขฉบับ 84 กันยา 2551 พูดถึง แม่ 3 สายพันธุ์ใหม่  คือแม่จำเป็น , แม่ไฮเปอร์ และ แม่ก้าวไม่ทันโลกและลูก คำหลังเนี่ยผมเติมเอง  ผมก็เลยคิดว่าจะเก็บหนัง 2 เรื่องนี่ไว้เตือนตัวเองและบอกเพื่อน ๆ ที่รู้จัก ให้ดูหนังดูละครแล้วย้อนดูตัว ฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮา