เราเชื่อว่าชีวิตคนเป็นๆจะอยู่ด้วยการสมมุติไม่ได้ ต้องอยู่ด้วยความจริง

ธรรมชาติของผู้คนดำรงอยู่ด้วยการพึ่งพาไม่ว่าจะเป็นการพึ่งพาผู้คนด้วยกันเองและหรือพึ่งพาสิ่งอื่นๆรอบตัว ทั้งนี้ทุกคนได้ออกแบบการเรียนรู้ให้ตัวเองด้วยการตั้งเป้าหมายเพื่อการมีชีวิตที่ดีตามควรแก่อัตภาพแห่งตน  การจัดลำดับการเรียนรู้ชีวิตได้ถูกจัดลำดับโดยธรรมชาติที่เอาตัวเองเป็นหลัก เช่น เมื่อรู้สึกหิว ก็ต้องถามตัวเองก่อนว่าจะกินอะไร  ที่ไหน อย่างไร รวมถึงการตั้งคำถามว่าทำไม เพราะอะไร ดีหรือไม่ 

 

กระบวนการเรียนรู้บนฐานความจริงของชีวิต ดูเหมือนจะถูกละเลยหรืออาจจะถึงขั้นละทิ้งในโอกาสต่อไปในการจัดการศึกษาในระบบโรงเรียนที่โดยทั่วไปใช้ตัวหนังสือเป็นหลักไม่ได้ใช้ชีวิตจิตใจเป็นฐานคิดเพื่อออกแบบการเรียนรู้  หน้าที่ครูคือการเชื่อมโยงตัวเด็กกับตัวหนังสือเข้าหากัน  สิ่งที่พวกเราร่วมกันฝันว่าเด็กๆลูกหลานไทยจะอยู่ได้อยู่ดีและมีสุข มันจึงเป็นแค่ฝันดังเช่นทุกวันนี้  

 

แนวคิดห้องเรียนของคนหลายวัย ได้ให้ความสำคัญต่อการสานฝันให้เป็นจริงด้วยการรวมพลังผู้คนให้มีโอกาสแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกัน บนฐานของความเป็นจริงในชีวิต เราเชื่อว่าชีวิตคนเป็นๆจะอยู่ด้วยการสมมุติไม่ได้ ต้องอยู่ด้วยความจริง  นั่นคือการเรียนรู้ร่วมกันต้องนำไปสู่สิ่งที่ทุกคนคาดหวัง  เป็นความคาดหวังที่จะทำชีวิตให้อยู่เย็นเป็นสุข ซึ่งห้องเรียนของคนหลายวัยได้ให้โอกาสพ่อ แม่ ลูก พี่ น้อง ลุง ป้า น้า อา เพื่อน ของทุกๆคนมาเรียนรู้ร่วมกันโดยใช้ฐานการเรียนรู้ที่มีอยู่ในชุมชนเป็นหลัก

 

ในช่วงนี้เราได้ร่วมกันสร้างเครือข่ายห้องเรียนของคนหลายวัยได้แล้วในหลายพื้นที่  โอกาสดีๆจะขอนำมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับทุกๆท่านผ่านเวทีนี้ ครับผม