จากประสบการณ์ของเรานะ เราจะเข้าไปถามเด็กตรง ๆ เลยว่าทำไมถึงไม่ทำ ถ้าเหตุผลเป็นเพราะเด็ก ๆ มีการบ้านสารพัดวิชามากเกินไป หรือมีกิจกรรมต่าง ๆ มากเกินไป เราก็จะถามว่าถ้าไม่ทำการบ้านแล้วเขาจะรู้ไหมว่าที่เรียนมานั้นสามารถเอาไปใช้แก้ปัญหาต่าง ๆ ด้วยตัวเองได้ ถ้าเด็กยืนยันว่าจะสามารถทำได้ เราคงทดสอบนิดหน่อยเพื่อยืนยันว่าเขาเข้าใจ แต่ถ้าเด็กไม่ผ่านการทดสอบนิดหน่อยนั้นหรือเด็กไม่แน่ใจว่าจะทำได้ เราคงต้องตกลงกับเด็กให้หาเวลาว่าง ๆ มาทำการบ้านกับเรา อาจพักเที่ยงหรือตอนเย็น ๆ สักครึ่งชั่วโมง (ซึ่งอาจให้ค่อย ๆ ทยอยทำไป วันละนิดวันละหน่อย ถ้าให้การบ้าน 10 ข้อ บางทีก็อาจต้องใช้เวลาติดตามเด็กคนนั้นสักสัปดาห์)อีกเหตุผลได้จากเด็กที่ไม่ยอมทำการบ้านคือ เพราะมันง่ายเกินไป ไม่ท้าทาย ไม่เร้าใจ เด็กประเภทนี้ก็ให้การบ้านข้อ (โหด) พิเศษไปแต่ที่เจอมาก ไม่ใช่เด็กไม่ทำการบ้าน กลายเป็นว่า ทำแล้วแต่ไม่ยอมส่ง (ทำแล้วดองไว้บ้าง หรือทำแล้วซุกไว้ไหนไม่รู้บ้าง)คือเราจะพยายามทำให้เด็กรู้ว่าการบ้านหรือแบบฝึกหัดที่เราให้ ไม่ได้ให้ไปเรื่อยเปื่อย แต่เราต้องการติดตามผลการทำของเขาอย่างจริงจัง ซึ่งส่วนหนึ่งก็ทำให้นักเรียนตระหนักในบทบาทของตัวเองว่าเขาควรจะทำให้ครูรู้ว่าเขาเข้าใจ และถ้าไม่อยากถูกติดตามแบบจุกจิกจากครูก็ควรทำและส่งให้ตรงเวลา เราเองก็ไม่ค่อยเจอเด็กที่ไม่ทำการบ้านบ่อยนัก นาน ๆ เจอทีก็เลยใช้วิธีแบบตัวต่อตัว ติดตามแบบอึปลาทองได้ไม่ยากนัก แต่ถ้าครูคนไหนเจอนักเรียนไม่ชอบทำการบ้านเยอะ ๆ อันนั้นก็คงน่าเวียนหัวไม่น้อย