วิทยานิพนธ์บนคราบน้ำตา : ครั้งหนึ่งของชีวิต

ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว ทำอะไรก็ครึ่งๆ กลางๆ เดินกลับไปก็กลับมา ไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหน มันเหมือนกับต้องทำใหม่ทั้งหมด อึดอัดใจจัง จะกลับไปที่เก่าก็ทรมาณ ยืนคิดเพียงลำพังก็ไปไม่รอด สิ่งสุดท้ายที่คิดคือขอช่วยตัวเองก่อน เรียนรู้ด้วยตัวเอง ศึกษาเอง ลองผิดลองถูกด้วยตัวเอง แม้จะเสียเวลาก็ยอมพลี

เริ่มจากอ่านวิทยานิพนธ์ของตัวเอง หลายรอบ (จนจะอ้วก)

อ่านทำความเข้าใจ วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพใหม่ หลายเล่ม หลายฉบับ หลายคนเขียน

อ่านวิทยานิพนธ์ในแนวเดียวกัน หลายเรื่อง ตลอดเวลา 23 วันที่ผ่านมามีแต่อ่านกับอ่าน อ่านไปคิดอะไรได้ก็กลับมาทำ ทำไปทำมาดูไม่เข้าท่าก็เปลี่ยนแนวทาง เป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยๆ ครั้นจะให้กลับไปปรึกษาใครก็คงไม่กล้าสู้หน้า เพราะตัวเองก็ยังไม่เข้าใจสิ่งที่ทำอยู่ หาใครจะมาเข้าใจด้วยไม่มี

เรื่องที่ ปลง คิดว่าเป็นกรรม และต้องก้มหน้ารับไป ก็คือ เรื่องที่เลือกทำวิทยานิพนธ์ มันกรรมจริงๆ เรื่องใหญ่ ข้อมูลเยอะ การเก็บข้อมูลลำบากมาก เวลาเหลือน้อย (คงเพราะให้เวลากับคนอื่น และเรื่องอื่นๆ จนลืมคิดถึงตัวเอง)

ตอนนี้ กำลังกลับไปเดินทีละก้าวตามเส้นทางของ วิจัยเชิงคุณภาพ เริ่มจากข้อมูลพื้นฐานของโรงเรียน บริบทชุมชน ที่มันควรจะทำตั้งแต่แรกแล้ว ก็ไม่ได้ทำ ทั้งๆ ที่ข้อมูลนี้มันต้องอยู่ในภาคผนวกด้วยซ้ำ

ทำดัชนี้คำ ไม่รู้จะเอาอะไรมาเป็นดัชนี เพราะกรอบที่กำหนดไว้กว้างมาก เวลาจะกำหนดให้มันแคบลงมาก็โดนดุว่า...มันมีกรอบเกินไป...ไม่ควร เฮ้ย !! สุดท้ายทำอย่างที่ใจคิดก็แล้วกัน ผลคือได้ดัชนีอยู่

ไม่รู้ว่า ทางที่เดินอยู่นี้จะสิ้นสุดที่ไหน จะสำเร็จเมื่อไหร่ หรือ..ว่า มันจะไม่สำเร็จเลย แล้วจะทำยังไงต่อไป

อยากทำงาน อยากเรียนรู้ อยากเรียนต่อ อยากมีคำว่า ...อนาคตให้ใฝ่ฝันเหมือนเมื่อก่อน  ไม่อยากเป็นเหมือนตอนนี้เลย นรกชัดๆ

สิ่งที่ได้เรียนรู้และจะจดจำตลอดชีวิตคือ โชคดีที่สุดที่เกิดเป็นลูกพ่อกับแม่ ดีใจที่ทุกก้าวของชีวิตมีพ่อให้กำลังใจอยู่ข้างๆ ไม่ดุ ไม่ด่า แต่ให้กำลังใจ รับฟัง ปลอบประโลม กอด เช็ดน้ำตา ทุกครั้ง ขอบคุณที่เกิดเป็นหลานบ้านตากะยาย มีน้าๆ ที่น่ารักใจดี มีน้องๆ ที่รักที่สุด ทุกคนทำให้หน้าที่เปื้อนน้ำตานี้มีรอยยิ้มได้เสมอ สุดท้ายขอบพระคุณแม่ที่สุดที่ให้ลูกดื้อๆ คนนี้ได้ลืมตาดูโลก ได้เรียนรู้ ได้ใช้ชีวิต และได้ฝึกความอดทน ได้ฝึกให้ความรัก ความเมตตา การแบ่งปันกับคนที่ควรให้ และรู้จักการพอเพียงในการใช้ชีวิต ทุกอย่างแม่สอนไว้ก่อนจากไปหมดแล้ว แต่ลูกเพิ่งจะได้ใช้เมื่อวันนี้เอง