ปอเนาะคือที่ซ่องสุมการก่อการร้าย

เมื่อประมาณปีพ.ศ 2536  ผมได้มีโอกาสได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในอ.เมือง จังหวัดนราธิวาส ซึ่งเข้าไปเรียนโรงเรียนมัธยมปลาย เพื่อนักเรียนทุกคนพูดภาษามลายู แรกฯผมไม่มีเพื่อนเลย ประมาณ 1 เดือนกว่าที่ผมต้องปรับตัว เริ่มเข้าเดือนที่ 2 ผมเริ่มมีเพื่อนมากขึ้น บางคนช่วยสอนผมพูดภาษามลายู บางคช่วยสอนเขียน บางคนชวนไปเที่ยวที่บ้าน เวลาถึงฤดูผลไม้บางคนเอามาฝาก หลายคนพาไปดูถึงสวน หมายถึงทั้งกินทั้งขอทั้งคดห่อกลับบ้าน ในปีแรกที่ผมอยู่ในนราธิวาสผมไปเที่ยวทุกอำเภอ และทุกตำบลชาวบ้านที่ผมเข้าไปมีความเป็นกันเอง ให้ความรักเหมือนกับเป็นลูกหลานคนหนึ่ง ชาวอยู่กันแบบเรียบบง่าย รักใคร่กลมเกลียว สามัคคี รักในก่ารปฎิบัติศาสนกิจ ยึดมั่นในหลัการศาสนา เวลาไปละหมาดก็มีเยาวชนร่วมกิจกรรม
จากนั้นผมก็ต้องย้ายมาเรียนต่อที่จังหวัดปัตตานีเป็นเวลา 3 ปี ก็ยังใช้ชีวิตเหมือนตอนที่อยู่นราธิวาส  แต่ที่มีความแตกต่างก็คือ  ผมมาอยู่ปอเนาะเต็มตัว  หมายถึงเรียนเฉพาะศาสนา  เมื่อเรียนจบผมก็ได้ลาจาก 3 จังหวัดกลับมาทำงานที่บ้านจนกระทั่งปี 47  ได้ยินข่าวว่าเกิดเหตุการณ์ความไม่สงบใน  3  จังหวัด  และที่ร้ายกว่านั้นคือ  ปอเนาะคือที่ซ่องสุมของผู้ไม่หวังดี  ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น  มันไม่จริง  ข้าพเจ้ามีเรื่องมากมายที่อยากจะบอกอยากจะเล่าเกี่ยวกับคำว่าปอเนาะ  อยากรู้  โปรดติดตามตอนต่อไป