เมื่อกาลเวลาสิบเอ็ดสัปดาห์ผ่านไปสำหรับชีวิตที่อยู่กับอิริยาบถคือ ยืน เดิน นั่ง โดยเว้นการนอน

พรรษานี้ฉันเองตั้งใจสมาทานอธิษฐานจิตอยู่กับสามอิริยาบถ
สิบเอ็ดสัปดาห์ที่ผ่านมานั้นฉันทุกข์มากหลาย
กลางวันที่ต้องกรำงานก่อสร้างตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
อาหารก็มีไว้ประทังร่างกายได้หนึ่งมื้อ
ครั้นเมื่อเสร็จจากหน้างานการสร้างเมรุฉันเองยังต้องมีภาระรับผิดชอบในการทำซีดีธรรมะเพื่อแจกจ่ายญาติโยมผู้ใครใฝ่ในธรรม
แรงกายที่หมดไป แต่ฉันนั้นยังไม่หมดแรงใจที่จะนั่งสู้กับความเหน็ดเหนื่อยและเมื่อยล้า

สิบเอ็ดสัปดาห์แล้วสินะที่ฉันนั่งอยู่อย่างนี้
ความทุกข์นี้สอนให้ฉันรู้จักทุกข์ “ทุกข์กายแต่ไม่ทุกข์ใจ...”

ถึงแม้ว่าฉันจะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน อ่อนเพลียมากเท่าไหร่ แต่แรงใจที่อธิฐานไว้ยังมั่นคง

เดือนแรกที่ชิมลางทุกข์บ้างแต่ไม่มาก
เดือนที่สองฉันต้องร้องโอย โอย โอย ตลอดทั้งคืน
เดือนที่สามฉันร้องไม่ออกเพราะทุกข์เหลือคณา

เดือนแรกกับอาการปวดเมื่อยอย่างแรงที่ก้นและสะโพก
เดือนที่สองอาการปวดหลังเล่นงานฉันอย่างหนัก
ช่วงต้นของเดือนที่สาม อาการดังกล่าวเริ่มหายไป แต่ความเจ็บป่วยนั้นกลับเลื่อนเคลื่อนคลายสูงขึ้นมาปวดอย่างหนักที่ต้นคอ

วันหนึ่งมีพระรุ่นน้องมานวดหลังให้ฉันแล้วบอกว่าฉัน “หลังแข็ง...”
หลังช่วงล่างหาเส้นไม่เจอแล้ว เขี่ยเส้นได้เฉพาะหลังช่วงบน
หลังแข็ง ๆ แบบนี้เริ่มเหมือนหลังของพระกรรมฐานแล้ว เขาบอกว่าหลังของอาจารย์ที่เขาเคยนวดก็เป็นแบบนี้เช่นเดียวกัน

แต่สำหรับตัวฉันนั้นคิดว่า
อาการหลังแข็งนี้น่าจะหมายถึง “หลังแข็งแรง...”
ร่างกายของเรานี่อัศจรรย์นะ
เมื่อใดที่เราสู้กับ “เวทนา” หรือความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสได้ ร่างกายนี้จะพัฒนาก้าวขึ้นไปได้อีกขั้น และอีกขั้น
แต่หากเมื่อใดเราเจ็บเราปวดแล้ว “ถอย” เมื่อนั้นเราก็ย่อมเจ็บปวดอยู่ร่ำไป

เมื่อเดือนแรกฉันเจ็บสะโพกมาก ฉันก็สู้ แล้วอาการนั้นก็หายไป
เดือนที่สองฉันปวดหลังแทบขาดไป แต่อาการเจ็บปวดนั้นก็จางไปเมื่อผ่านคืน
เดือนที่สามนี้ปวดคอจ่อถึงหัว ปวดจนทำให้ใจสั่นระรัวว่านี่ฉัน “ตายหรือยัง...”

คนบางคนกลัวความทุกข์มากกว่าความตาย เขาจึงต้องหนีไปฆ่าตัวตายเพื่อหนีความทุกข์
แต่คนส่วนใหญ่นั้นกลัวความตายไม่กลัวทุกข์ เขานั้นจึงต้องทุกข์ไปจนตาย...

สิบเอ็ดสัปดาห์ที่ผ่านนี้ฉันเดินหน้าเข้าหาความทุกข์ทั้งหลายเหล่านั้น เพื่อสู้มัน เพื่อรู้จักมัน และปล่อยวางความทุกข์นั้นปลงลงเสีย

เมื่อมีเกิดก็ย่อมมีความทุกข์
สัตว์ใดที่พอใจในการเกิดย่อมเกิดบ่อย ๆ และความเกิดใดนั้นนำมาซึ่งความทุกข์

นี่ก็สัปดาห์สุดท้ายแล้วนะสำหรับพรรษานี้
พรรษาที่ฉันตั้งใจสู้เพื่อรู้และเพื่อ “วาง...”