พายุเข้ามาวันนี้ มืดฟ้ามัวดิน โดยไม่มีเค้าเลย จู่จู่ ก็เทลงมา ฟ้าผ่า ฟ้าร้อง มึดมิด แต่อย่าเพิ่งไฟฟ้าดับนะ เพราะจะเขียนบันทึกนี้ ให้เสร็จก่อน... แล้วคงต้องลุยน้ำกลับบ้านอีกครา ***** พายุเข้า เราไม่เศร้า เข้าก็เข้า น้ำท่วมเรา เราก็ลุย มาคุยต่อ เสียงฟ้าผ่า ฟ้าร้อง ร้องให้พอ ตกอีกหนอ ผ่าอีกหนอ ไม่รำคาญ ***** ***** ตกให้พอ ร้องให้พอ งานเข้าหนอ ยินดีรอ งานเข้า เราสุขสันต์ ค่ำคืนนี้ มาฉลอง ร้องเพลงกัน พื้นทรายนั้น มีรอยเท้า เราคลอเคลีย ***** รักเสมอ..มิตรรักจ๋า จาก ครูอ้อย แซ่เฮ
ฝนตกบ้านพี่ หนาวฤดี ถึงบ้านน้อง
ถึงแม้ฟ้าจะร้อง ก็ปล่อยร้อง ให้พอใจ
อีกแม้ว่า ไฟจะดับ ใจยังวับวะวิบไหว
เอาเถิด เอาให้พอใจ แต่รู้ว่า "ใจคิดถึงเธอ"
(ลงจนได้) คริคริคริ
เสียงฝนดังเสียงผู้คนที่วนว่าย
ฟ้าผ่ากลายเป็นเสียงเคาะกระแป๋ง
น้ำท่วมดังน้ำสาดราดไหลแรง
แปรเปลี่ยนแปลงเป็นสนุกไม่ทุกข์ใจ
คนจะคิดกลัวกันก็กลัวเถิด
โปรดจงเปิดจิตใจให้แจ่มใส
เพียงเราคิดให้สนุกสุขหัวใจ
ธรรมชาตินั้นไซร้ใช่น่ากลัว
สวัสดีค่ะน้องรักและคิดถึง .... น้าอึ่งอ๊อบ คนสวย แซ่เฮ
เสียงเปรี้ยงปร้าง อ้างวาง ร้างใจสุด
มาสะดุด ฉุดใจไว้ ไม่ไหวหวั่น
ฟ้าแลบแปลบ ปวดแสบ แสบใจพลัน
ก้มหน้าทำ รับกรรม ซ้ำทวี
เสียงฝนตก หกหื่น ฝืนใจเดิน
มิมองเมิน เดินไป ไม่หน่ายหนี
หนักหนาวเหน็บ เจ็บจิต พินิจดี
มุ่งทำดี มีทำกรรม ทำต่อไป
ขอบคุณค่ะ น้องรัก รักษาสุขภาพนะคะ
สวัสดีค่ะ น้องชาย ... คนพลัดถิ่น
เดินวิ่งไป ไม่หยุด รุดรีบเร่ง
ใครข่มเหง เกรงกริ่ง ไม่นิ่งเฉย
ยิ่งบากหน้า ฝ่าฟัน เหมือนดังเคย
ชีวิตเลย ล่วงมา ห้าสิบปี
ย้ำฝากเยือน เตือนใจ ให้เสริมสร้าง
บุกเบิกทาง สร้างสรรค์ อย่าคิดหนี
สร้างสังคม สมสมัย ใฝ่ทำดี
เบื้องหน้ามี คนดี ศรีสังคม
ขอบคุณมากค่ะ น้องชาย