พุทธพจน์บทแรกของพระพุทธเจ้า

beyondKM
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
. . . ลองอ่านหลายๆ เที่ยวนะครับ เชื่อว่าดีกับชีวิตแน่นอน . . .

         ผมนำหนังเรื่อง “Little Buddha” มาดูหลายครั้ง ฉากหรือคำพูดที่สะดุดใจผมมากที่สุด ก็คือตอนที่เจ้าชายสิทธัตถะตรัสขึ้นในทันทีหลังจากที่ได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า ในภาษาอังกฤษนั้นใช้คำพูดที่กระชับฟังดูเข้าใจง่าย แต่ก็ทำให้ผมอยากรู้อย่างยิ่งว่าแล้วจริงๆ ในพระไตรปิฎกเขียนไว้ว่าอย่างไร  ครั้นเมื่อได้อ่านข้อความเต็มๆ แล้วก็ยิ่งประทับใจ ผมว่าเป็นอะไรที่ สุดยอด จริงๆ ครับ ลองอ่านดูซิครับ . . .

พระพุทธเจ้าทรงเปล่งอุทานออกมาว่า . . .

 เราแสวงหาตัณหานายช่างผู้สร้างเรือน

เมื่อไม่พบ ก็ท่องเที่ยวไปตลอดชาติสงสารเป็นอันมาก    

การเกิดบ่อยๆ เป็นทุกข์  

ดูก่อนตัณหานายช่างผู้สร้างเรือน 

ตัวท่านเราพบแล้ว ท่านจักสร้างเรือนไม่ได้อีกแล้ว

โครงสร้างเรือนของท่านเราหักเสียหมดแล้ว   

ยอดเรือนท่านเราก็รื้อเสียแล้ว

จิตเราถึงธรรมที่ปัจจัยปรุงแต่งไม่ได้

เพราะเราบรรลุธรรมที่สิ้นตัณหาแล้ว.

            (จากพระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย พุทธวงศ์ เล่ม ๙ ภาค ๒ - หน้าที่ 338)                           

             ลองอ่านหลายๆ เที่ยวนะครับ เชื่อว่าดีกับชีวิตแน่นอน

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Beyond "KM"



ความเห็น (10)

เรียน อ.ประพนธ์ที่เคารพ

- ขอบคุณค่ะที่นำสาระธรรมดี ๆมาฝากตอนเช้า

เขียนเมื่อ 

ด้วยความยินดีครับ คุณฐิตินันท์

  • ขอบคุณครับ
  • รับธรรมะแต่เช้า
  • วันนี้ต้องเป็นวันดีของผมแน่ๆ เลย
เขียนเมื่อ 

คาถานี้ อาตมาชอบใจตั้งแต่แรกบวช พบครั้งแรกจากหนังสือสวดมนต์แปลของท่านพุทธทาส...

โฆษณานิดหน่อย... เคยเขียนขยายความตามความเห็นส่วนตัวคาถานี้ไว้นานแล้ว มี ๓ ตอนจบ ผู้สนใจคลิกไปดูที่...

อนึ่ง อาจารย์ตั้งชื่อบันทึกว่า คำอุทานครั้งแรก... แม้จะถูกต้องตามที่สำคัญหมาย แต่ก็ต่างไปจากการจัดตามนัยนวังคสัตถุศาสน์ เพราะคาถานี้จัดเป็น ปฐมพุทธพจน์ มิใช่ (ปฐม) พุทธอุทาน ซึ่งอาตมาก็เคยเล่าไว้เหมือนกัน ผู้สนใจคลิกไปดูที่...

เจริญพร

เขียนเมื่อ 

นมัสการพระคุณเจ้า

ผมเข้าไปอ่านที่ท่านเขียนไว้แล้วครับ กราบขอบพระคุณที่ท่านให้ความกระจ่าง และช่วยแก้ให้ว่า เป็น “ปฐมพุทธพจน์” เพื่อผู้อ่านทั้งหลายจะได้เข้าใจให้ถูกต้อง . . . สาธุ สาธุ สาธุ

เขียนเมื่อ 

ผมเข้าไปแก้หัวข้อบันทึกแล้วครับ เปลี่ยนจาก "คำอุทานคำแรกของพระพุทธเจ้า" มาเป็น "พุทธพจน์บทแรกของพระพุทธเจ้า"

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ

  • จำได้ว่าตอนบวชอยู่สวนโมกข์ เมื่อเจอบทที่อาจารย์ยกมานี้ก็รู้สึกอิน แบบเดียวกันครับ
  • มันเป็นอุปมา อุปมัยที่เห็นภาพ และได้ความรู้สึกที่มีพลังเหลือเกิน .. รู้สึกได้ถึงความเด็ดเดี่ยว ความเข้มแข็ง ความหนักแน่นเหลือประมาณ
  • ขอบพระคุณครับ
เขียนเมื่อ 

เพิ่งอ่านครั้งแรก

เรือนที่ผุพังยกออกแล้วจะไปไว้ที่ไหน

Mamesupakpajee
IP: xxx.120.152.193
เขียนเมื่อ 

ได้อ่านพุทธพจน์แล้วและได้อ่านหลายเที่ยว ทำให้มีความรูสึกว่าบ้างครั้งก็เคยมีความรู้สึก

ว่าเราเกิดมาทำไม ทุกวันทำอะไรซ้ำๆเช่นตื่นนอนขึ้นมาแปงฟัันอาบน้ำล้างหน้าแต่งตัว

ทำกับข้าวหุ้งข้าวกินข้าว ต้องถ่ายหนัก ถ่ายเบา ทำงานหาเงินต้องกินสามมื้อ มีปัญหา

ต่างๆที่จะต้องแก้ไข สมหวังบ้างไม่สมหวังบ้าง สุขบ้างทุขน์บ้างเป็นแบบนี้ทั้งปีทั้งชาติ

ไอ้ที่ว่าสุขนะ สุขจริงไหม? มันเกิดขึ้นแล้วก็หมดไป เป็นแบบนี้ซ้ำๆ พออายุมากขึ้น

คิดแล้วมันก็เบื่อ ร่างกายก็ไม่อำนวยเจ็บตรงนั้นปวดตรงนี้ ลุกก็โอย นั่งก็โอย

เคยอ่านหนังสือธรรมะ ตอนหนึ่งว่าคนเราเวียนว่ายตายเกิดอยู่ที่ว่าจะเกิดเป็นอะไรแล้วแต่

กรรมดีกรรมชั่ว อยู่ที่การสะสมสิ่งดีและไม่ดี อย่างคนเรานี้ไม่มีใครจะทำดีได้สมบรูณ์

แม้แต่ศีลยังรักษาไม่ได้ครบเลย แล้วเราต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่แบบนี้ มีชีวิตที่สุขบ้าง

ทุขน์บ้าง ส่วนมากจะทุขน์มากกว่าสุข ต้องขอขอบพระคุณที่ให้ได้อ่านพุทธพจน์

ทำให้ได้คิดอะไรหลายอย่าง ขอให้คุณ Prapon ,มีสติปัญญารู้ธรรมมากขึ้นทุกๆชาติ

สาธุ สาธุ สาธุ

เด็กหลงทาง
IP: xxx.9.108.153
เขียนเมื่อ 

ตอนนี้ผมกำลังงงๆมากครับ ผมเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่งเขาบอกว่ากรรมเก่าคือ ตา หู จมูก ลิ้น ถ้าเป็นอย่างงั้นคนที่พิการตั้งแต่กำเนิดถือว่ามึบุญหรือเปล่าครับที่ไม่ต้องรับรู้อะไรเลยนอกจากเกิดมาแล้วก็รอความตาย แต่ถ้าเป็นอย่างงั้นเขาก็อาจจะไม่ได้สร้างกรรมดีเลยสิครับแล้วเขาจะได้เกิดมาเป็นคนอีกหรือเปล่าและถ้าเกิดมาจะพิการเหมือนเดิมอีกหรือเปล่าครับ...