ในบรรดาอาหาร-ผัก-ผลไม้ที่มนุษย์ใช้รับประทาน.... เมื่อบริโภคเข้าไปแล้ว จะถูกระบบย่อยของกระเพาะทำการย่อยตามกระบวนการเพื่อดูดซึมส่งต่อไปยังประโยชน์ในการเสริมสร้างหรือซ่อมแซมองคาพยพต่าง ๆ ของร่างกายทางหลอดเลือด....
มีเพียง 2 อย่างเท่านั้นที่ลัดวงจรไม่ต้องทำการย่อย คือ เมื่อกลืนกินเข้าทางเดินอาหารแล้วจะถูก “ดูดซึม” ไปใช้งานได้ทันที
อย่างแรก คือ “น้ำผึ้ง” ... และอีกอย่างหนึ่งคือ “อินทผลัม”!
อินทผลัม นี้ ในภาษาอรับแยกออกเป็น 2 สภาพ สภาพละชื่อ คือ รุเฎาะบุน หมายถึง “อินทผลัมสด” และ ตัมรุน ที่มีพหูพจน์เป็น ตุมูรุน หมายถึง “อินทผลัมแห้ง” ที่เราใช้รับประทานกันนี่เอง ซึ่งมีสุนนะฮฺหรือแบบอย่างชี้นำอย่างชัดเจนว่า ท่านนบีมุหัมมัด ศ็อลฯ ของเราใช้เป็นอาหารคำแรกในการแก้ศีลอด (อัศ-ศิยาม) ของท่าน และเราก็ได้ยึดถือปฏิบัติตามกันมาด้วยดีและดูออกจะขึงขังพอใช้
แต่ได้มีการเรียกขานชื่อของมันเพี้ยนไปบ้าง โดยออกชื่อเป็น “อินทผาลัม” เมื่อไปเปิดดูพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525 แล้ว ก็ได้พบว่า “อินทผาลัม” เป็นภาษาปาก หรือภาษาพูดเท่านั้น คือใช้พูดกันอย่างสบายปาก และอาจจะเคยชิน ส่วนชื่อจริง ๆ ของมันคือ “อินทผลัม” (อ่านว่า “อิน-ทะ-ผะ-ลำ”) ลองเปิดดูในพจนานุกรมฯ หน้า 923 คอลัมน์ขวา บรรทัด 2-3 จะพบข้อความว่า ....
อินทผลัม (-ทะผะลำ)
น.(คือ คำนาม) ชื่อปาล์มชนิด Phoenix dactylifera Linn ในวงศ์ Palmae ผลกินได้.
จึงนำมาฝากเพื่อพินิจ ท่านผู้ใช้ถนัดในการใช้ภาษาปากว่า “อินทผาลัม” ก็เชิญตามสะดวก แต่หากต้องการใช้ อย่างถูกหลักภาษา ก็ควรต้องใช้ว่า “อินทผลัม”!!
ขอขอบคุณเป็นอย่างสูงนะครับ กำลังบันทึกเสียงเพื่อทำสื่อการสอนอยู่ แต่อ่านคำว่า"อินทผลัม"ไม่ออกอยู่พอดี