ประวัติศาสตร์(วัด)เมืองสงขลา

วัดสุวรรณคีรี

ประวัติ

วัดสุวรรณคีรี ตั้งอยู่เลขที่ 151 หมู่ที่ 2 ตำบลหัวเขา อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา ประชาชนเรียกว่า “วัดออก” อยู่ทางทิศตะวันออกของวัดบ่อทรัพย์ ในสมัยก่อนพ.ศ.2379 เป็นวัดที่ใช้ถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการเมืองสงขลา

นามผู้สร้างวัดยังไม่ปรากฏชัด แต่พอสันนิฐานได้ตามคำโคลง ที่พระยาวิเชียร(เม่น) ผู้สำเร็จราชการเมืองสงขลาคนที่ 6 (พ.ศ.2408) แต่งไว้บทหนึ่งดังนี้

วัด ไทธิเบศวร์เจ้า จอมนรินท์

สุ สวรรค์คัลลัยถวิล สร้างไว้

วรรณะ ประโยชน์เพิ่มภิญ โญยศ กันนา

คิรี ล้างลงราบได้ สร้างเชตุพนถวายฯ

ตามคำโคลงนี้ ทำให้ลงความเห็นว่า เจ้าเมืองสงขลาคนใดคนหนึ่งเป็นผู้สร้าง สันนิฐานตามชื่อวัด ก็น่าจะเป็น หลวงสุวรรณคีรีสมบัติ (เหยี่ยง แซ่เฮา ผู้สำเร็จราชการเมืองสงขลาคนที่ 1 (พ.ศ.2318-2322) เป็นผู้สร้างหรือหลวงสุวรรณคีรีสมบัติ (บุญฮุย ณ สงขลา) ผู้สำเร็จราชการเมืองสงขลาคนที่ 2 (พ.ศ.2322-2355) เพราะนามว่า หลวงสุวรรณคีรีสมบัติ ซึ่งมีนามพ้องกับชื่อวัดเพียง 2 คนเท่านั้น เป็นผู้สร้าง เพราะมีถาวรวัตถุที่ประกอบเป็นหลักฐานคือ คำจารึกไว้ที่ เจดีย์แบบจีน (ถะ) ตรงหน้าอุโบสถ มีคำจารึกทั้งภาษาไทย และจีนว่า “กระหม่อมฉัน พระยาสงขลา (ฮ่อ บุญหุ้ย) น้อมเกล้าถวายไว้ ก่อสร้างปีมะเส็ง สำเร็จปีมะเมีย วันที่ 29 มีนาคม พ.ศ.2341” และเจดีย์แบบเดียวกันนี้ ที่วัดมัชฌิมาวาส ฝั่งตะวันออกของคลองบ่อยาง(ทะเลสาบ) มีคำจารึกว่า “พระเจดีย์องค์นี้ของท่านเจ้าพระยาสงขลา(บุญหุ้ย) ตั้งจวนอยู่ที่แหลมสน สร้างไว้ ณ วันศุกร์เดือนสี่ แรมเก้าค่ำ จุลศักราช 1160 ปีมะเมีย สำฤทธิศก ตรงกับ พ.ศ.2341” จึงพอสันนิฐานได้ว่า วัดสุวรรณคีรีสร้างขึ้นปลายกรุงธนบุรี ในตอนต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ร่วมสมัยกับพระบาทสมเด็จฯพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช

วัดสุวรรณคีรีสร้างบนควนเล็กๆ บนซากวัดร้างวัดหนึ่ง มีวัตถุประสงค์ เพื่อเป็นที่ถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา(น้ำสาบาน) ของข้าราชการทุกฝ่ายเป็นประจำทุกๆปี

วัดสุวรรณคีรีเป็นวัดประจำตระกูล ณ สงขลา และสุวรรณคีรี จึงได้รับการดูแลบูรณปฏิสังขรณ์เรื่อยมา เมื่อย้ายเมืองสงขลาจากฝั่งท่าแหลมสน มายังตำบลบ่อยาง(ตัวเมืองสงขลาในปัจจุบัน) พ.ศ.2339 วัดสุวรรณคีรีก็เริ่มชำรุดทรุดโทรมลงมาก จนกระทั้ง พ.ศ.2516-2517 จึงได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่อีกครั้งหนึ่ง โดย พระครูคลิ้ง ธมฺมรกฺขิโต(พันธุ์อุบล)เจ้าอาวาสองค์ที่ 9

เจ้าอาวาส 9องค์คือ 1.พระปลัดนก 2.พระครูญาณโมลี(เรื่อง) 3.พระครูญาณโมลี(เอียด) 4.พระปลัดมี ปญฺญาพโล 5.พระเลือน ปานงฺกโร 6.พระอ่ำ จนฺทนิโก 7.พระกิ้มอิ้น ติสฺสโร 8.พระแสง 9.พระคลิ้ง ธมฺรกฺขิโต

โบราณวัตถุสถานที่น่าสนใจ ภายในวัดมีดังนี้

1.เจดีย์ ตั้งอยู่หน้าวัด เจดีย์ก่อด้วยอิฐถือปูน ฐานเจดีย์เป็นรูป ทรงกระบอกทั้งบนก้อนหินใหญ่ รอบฐานทั้ง 4 ทิศมีรูปพระสาวก ปูนปั้นนูนต่ำประนมมืออยู่ภายในวงกลม องค์ระฆังแบบโอคว่ำ มีลวดลายเป็นปูนปั้นรูปพวงดอกไม้ประดับรอบองค์ อิทธิพลศิลปะจีน สร้างสมัยรัตนโกสินทร์

2.อุโบสถ ตั้งอยู่บนเนินสูงก่อด้วยอิฐถือปูน มีทางขึ้นด้านละ 2 ทาง เว้นด้านหลังกำแพง ตัวอุโบสถก่อด้วยอิฐถือปูน กว้าง 8.25เมตร ยาว 15.90เมตร มีบันไดขึ้นอุโบสถ 4 ทาง แต่ละบันไดมีรูปสิงโตจำหลักหิน 2 ตัว รวมเป็น 8 ตัว อุโบสถมีประตู 4 ประตู ด้านหน้า 2 ด้านหลัง 2 ประตู ด้านหน้ามีตุ๊กตาหินจีนเฝ้า 2 ตน อยู่ซ้าย ขวา ตรงกลางมีพระพุทธรูปปูนปั้นนูนต่ำ ลงรักปิดทองคำเปลว เรียกว่าพระพุทธฉาย(พระฉาย) เป็นที่เคารพของชาวบ้าน หน้าบันอุโบสถทั้งสองด้าน มีลวดลายปูนปั้นรูปดอกไม้และสัตว์ป่า เช่นกระจง กระรอก และประดับด้วยเครื่องถ้วยชามจีนอย่างสวยงาม

ภายในอุโบสถมีเสาสีเหลี่ยมรองรับน้ำหลักหลังคา 2 แถว ๆละ 6 ตนบัวหัวเสาเป็นรูปสีเหลี่ยม แบบศิลปะโคธิคของชาติตะวันออก พระประธานก่อด้วยอิฐถือปูนลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย มีขนาดใหญ่ 3 องค์ มีรูปพระสาวก พระโมคคัลลาน- พระสารีบุตรซ้ายขวาตามลำดับ ด้านหน้าพระประธาน มีพระพุทธรูปปางอุ้มบาตร ลงรักปิดทอง 1 องค์ ฝาผนังอุโบสถทั้ง 4 ด้าน มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ระหว่างช่องหน้าต่างเล่าเรื่องทศชาติชาดก เหนือหน้าต่างขึ้นไปเล่าเรื่องพุทธประวัติ ด้านหน้าพระประธานเล่าเรื่องมารวิชัย ด้านหลังเล่าเรืองไตรภูมิกถา(ไตรภูมิพระร่วง)บอกเรื่องราวสวรรค์ มนุษย์ และนรก ตรงกลางสวรรค์จะมีธรรมสภา ภาพยังสมบูรณ์

3. ซุ้มใบเสมา และตุ๊กตาจีน สร้างด้วยหินแกรนิต ซึ่งสั่งทำมาจากเมืองจีน ซุ้มใบเสมามีจำนวน 8 ซุ้ม ศิลปะจีน มีลวดลายปูนปั้นรูปดอกไม้ประดับรอบซุ้ม ภายในมีใบเสมาคู่ ทำจากหินแกรนิต

4.เจดีย์(ถะ)แบบจีน ทำด้วยหินแกรนิต นำมาจากเมืองจีน รูปทรง 6 เหลี่ยมมี 7 ชั้น เจ้าพระยาสงขลา (บุญหุ้ย) เจ้าเมืองสงขลา คนที่ 2 สร้างเมือพ.ศ.2340 สำเร็จเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ.2341 ดังคำจารึก ภาษาจีน และภาษาไทยในชั้นที่ 3 ของเจดีย์ว่า “กระหม่อมฉันเจ้าพระยาสงขลา (บุญหุ้ย) น้อมเกล้าถวายไว้ ก่อสร้างปีมะเส็ง สำเร็จปีมะเมีย วันที่ 29 มีนาคม พ.ศ.2341”

5. หอระฆัง เป็นอาคารก่อด้วยอิฐถือปูนรูปทรงสีเหลี่ยม กว้าง 4เมตร สูง 10.50เมตรลักษณะแบบศิลปะจีน ภายในมีระฆังขนาดใหญ่ 1 ใบ

6. บัวเก็บอัฐิ ก่อด้วยอิฐถือปูนรูปทรงมณฑปแบบย่อมุมไม้สิบสองมีลวดลายปูนปั้นนูนต่ำ รูปกระหนกเปลวประดับอย่างสวยงาม จำนวน 2 บัว

ประวัติศาสตร์(วัด)เมืองสงขลา

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน