เป็นน้องใหม่โดยไม่รู้ตัว

เมื่อวันที่ 25 กันยายน 2551 ที่ผ่านมา ทางสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาตราดได้จัดงานเลี้ยงเกษียณ และ เลี้ยงรับน้องใหม่

ช่วงแรก บรรยากาศการแสดงมุทิตาจิต ก็ผ่านพ้นไปด้วยความปลาบปลื้มและประทับใจ

ช่วงที่สอง ช่วงการเลี้ยงรับน้องใหม่ เนื่องจากมีเจ้าหน้าที่มาบรรจุใหม่ ประมาณ 10 คน เป็นข้าราชการใหม่อายุน้อยๆ อายุประมาณไม่เกิน 25 ปี

ทางพิธีกรก็เรียกน้องใหม่ขึ้นไปบนเวทีครั้งละคน โดยมีข้อแม้ว่าน้องใหม่ต้องแต่งตัวให้สุดหล่อสุดสวย เพื่อเป็นการประกวดเทพีน้องใหม่ ทั้งหญิงและชาย

น้องใหม่แต่ละท่านก็แต่งตัวกันอย่างสุดสวยน่ารัก ขึ้นเวทีด้วยมาดและท่าทางที่สดใสมีความสุข เรียกเสียงเชียร์ได้อย่างคึกคักสนุกสนาน

เมื่อพิธีกรเรียกน้องใหม่ขึ้นไปหมดแล้ว ต่อไปพิธีกรประกาศว่า “ต่อไปขอเชิญรองวิชชา ขึ้นมาบนเวทีด้วย เนื่องจากเป็นน้องใหม่กับเขาเหมือนกัน”

เมื่อได้ยินเสียงประกาศ ผมปรับตัวแทบไม่ทันครับ เพราะไม่รู้เนื้อรู้ตัวมาก่อนเลยว่างานนี้เขาจัดงานรับผม และ ให้ผมไปเป็นน้องใหม่ด้วย ผมก็เลยต้องขึ้นไปบนเวทีเป็นน้องใหม่ในสภาพที่ยังงงๆและสับสนตัวเองอยู่

ก็เขินๆอยู่เหมือนกันครับ แก่แล้ว ต้องไปเป็นน้องใหม่กับเขาอีก ทั้งๆที่ผมไม่ค่อยชอบบรรยากาศที่ผมจะต้องขึ้นไปสวมบทบาทน้องใหม่ให้ดูน่ารัก และต้องยืนอยู่บนเวทีนานๆ ที่สำคัญ คือ กลัวผมจะไปทำให้เขาไม่สนุกกัน

แต่ก็ต้องฝืนใจทำครับ พยายามทำใจให้สนุก ให้เป็นเด็ก ทำไปแล้วก็พอทำใจให้สนุกได้เหมือนกัน เพราะเป็นบรรยากาศของความสนุกสนานครื้นเครง

ที่ผมหนักใจ คือ เขามีการสัมภาษณ์น้องใหม่ด้วยครับ เหมือนกับสัมภาษณ์นางงามอย่างไรอย่างนั้นต้องสัมภาษณ์ถึงสามรอบ

ที่หนักใจ คือ ตอบอย่างไรจะให้ออกมาดู “คิกขุ อาโนเนะ น่ารัก” ทั้งๆที่แก่ป่านนี้ และจะทำตัวอย่างไรให้ออกมาดูดี น่ารัก น่าเอ็นดู ให้กลมกลืนไปกับน้องๆ