นักเรียนไม่ตั้งใจเรียน

4.3 ปัญหาการสอนวิทยาศาสตร์ของครูประถม

ปัญหาการสอนวิทยาศาสตร์ของครูประถมที่สำคัญ คือ นักเรียนขาดความคิดริเริ่ม ไม่กล้าแสดงความคิดเห็น ไม่กล้าแสดงออก และขาดทักษะด้านการทดลองค้นคว้า รองลงมา คือ ครูขาดทักษะการสอนที่เน้นให้นักเรียนสังเกต ขบคิดและวิเคราะห์ปัญหา ขาดห้องทดลองวิทยาศาสตร์ที่ถาวร ครูขาดทักษะการสอนที่เน้นการทดลอง ครูสอนได้แต่บางเนื้อหาสอนไม่ได้ลึก ส่วนการสอนแบบทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ ครูประถมที่สอนวิทยาศาสตร์ในวิชา สปช. มีเพียงหนึ่งในสาม ที่มีทั้งความรู้และทักษะในการสอน ส่วนใหญ่มีความรู้แต่ไม่มีทักษะในการสอน ครูผู้สอนส่วนน้อยไม่มีทั้งความรู้และทักษะในการสอนแบบทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ แต่ครูส่วนใหญ่มีความต้องการที่จะฝึกอบรม แสดงว่าการเรียนการสอนแบบทักษะกระบวนการวิทยาศาสตร์ยังมิได้ถูกนำมาใช้อย่างได้ผล

[แก้ไข]

4.4 ปัญหาในการสอนวิทยาศาสตร์ ในวิชา สปช. ของครูประถมสังกัดสปช. กทม. และ สช.

ปัญหาในการสอนวิทยาศาสตร์ ในวิชา สปช. ของครูประถมสังกัดสปช. กทม. และ สช. ครูสอนได้บางเนื้อหาและครูผู้สอนจบไม่ตรงสาขา โรงเรียนประถมศึกษาในทุกสังกัด คือ สปช. กทม. และ สช. มีปัญหาเหมือนกัน ส่วนปัญหาอื่นๆ ได้แก่ ครูผู้สอนขาดทักษะการสอนด้านการทดลอง ขาดทักษะในการสอนให้นักเรียนสังเกตและวิเคราะห์ปัญหา นักเรียนขาดทักษะด้านการทดลองค้นคว้าไม่กล้าแสดงความคิดเห็น ไม่กล้าแสดงออก สำหรับ ครูที่สังกัด สช. ปัญหาขาดทักษะการสอนที่เน้นด้านการทดลอง ขาดทักษะการสอนให้นักเรียนสังเกต ขบคิด และวิเคราะห์ปัญหา มีมากกว่าครูที่สังกัด สปช. และ กทม. ส่วนปัญหานักเรียนขาดทักษะด้านการทดลองค้นคว้า ไม่กล้าแสดงออก ครูที่สังกัด สปช. มีมากกว่าครูที่สังกัดกทม. และ สช.

[แก้ไข]

4.5 ความสมัครใจของครูผู้สอนวิทยาศาสตร์ในวิชา สปช.

ความสมัครใจของครูผู้สอนวิทยาศาสตร์ในวิชา สปช. มีส่วนน้อย (ร้อยละ 17) ที่เลือกสอนวิชาวิทยาศาสตร์ที่เป็นเอกเทศ และมีส่วนน้อย (ร้อยละ 13) ที่เลือกสอนวิชา สปช. โดยที่ส่วนใหญ่ (ร้อยละ 36) เลือกสอนคณิตศาสตร์ด้านคุณวุฒิของครูผู้สอน ครูที่จบคณะวิทยาศาสตร์ มีร้อยละ 11 นอกจากนั้นเป็นผู้ที่จบจากคณะศึกษาศาสตร์ และครุศาสตร์ร้อยละ 14 และ 4 ตามลำดับที่เหลือจบการศึกษาจากคณะอื่นๆ ในบรรดาครูผู้สอนที่เลือกสอนวิชาวิทยาศาสตร์มีร้อยละ 39 ที่จบการศึกษาในสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์โดยตรง ส่วนครูที่เลือกจะสอนวิชาคณิตศาสตร์มีร้อยละ 36 และมีเพียงร้อยละ 11 ที่จบสาขาคณิตศาสตร์ และร้อยละ 8 จบสาขาวิทยาศาสตร์

[แก้ไข]

4.6 ความสันทัดของครูผู้สอนในการสอนวิทยาศาสตร์ในวิชา สปช.

ความสันทัดของครูผู้สอนในการสอนวิทยาศาสตร์ในวิชา สปช. ครูผู้สอนวิทยาศาสตร์ใน สปช. ที่มีความสันทัดในการสอนวิชาภาษาไทย ภาษาอังกฤษ สังคม และ กพอ. ความสามารถในการสอนวิชาวิทยาศาสตร์ในวิชา สปช. มีน้อยกว่า ครูที่เลือกสอนวิชาคณิตศาสตร์

[แก้ไข]

4.7 สภาพบรรยากาศในการเรียนการสอนวิชาวิทยาศาสตร์ของครูในระดับมัธยมศึกษา

สภาพบรรยากาศในการเรียนการสอนวิชาวิทยาศาสตร์ของครูในระดับมัธยมศึกษาส่วนใหญ่ (ร้อยละ 82) เป็นไปในเชิงลบ คือ ไม่เปิดโอกาสให้นักเรียนซักถาม และแสดงความคิดเห็น เพราะเนื้อหามีมากและเวลามีจำกัด มีนักเรียน เพียงส่วนน้อยที่สามารถสังเกต ตั้งคำถาม วิเคราะห์ปัญหา และตอบคำถามได้ดี แต่นักเรียนส่วนใหญ่ไม่กล้าถามหรือแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับบทเรียน ส่วนสภาพการเรียนการสอนในเชิงบวก คือ นักเรียนสามารถสังเกต ตั้งคำถาม วิเคราะห์ปัญหา และตอบคำถามได้ดีมีน้อย (ร้อยละ 18) ปัญหาที่พบมากในทั้งสองกลุ่มคือ ความรู้พื้นฐานของนักเรียนไม่ดีพอ รองลงมา ได้แก่ ความพร้อมของห้องทดลอง นักเรียนแสดงวิธีคำนวณไม่ได้ และเนื้อหาวิชาเข้าใจยาก กลุ่มที่มีสภาพบรรยากาศการเรียนการสอนในเชิงลบ ปัจจัยที่บั่นทอนขวัญและกำลังใจของครูผู้สอนมากที่สุดคือนักเรียนไม่สนใจเรียน รองลงมา คือ ขาดแคลนวัสดุอุปกรณ์ที่ได้มาตรฐานในการฝึกปฏิบัติการ และนักเรียนไม่เข้าใจวิชาวิทยาศาสตร์ ส่วนในกลุ่มที่บรรยากาศการเรียนการสอนเชิงบวกนั้น ปัจจัยบั่นทอนขวัญและกำลังใจในการสอนของครูมากที่สุด ได้แก่ ขาดการพัฒนาครูอาจารย์อย่างทั่วถึง รองลงมา คือ นักเรียนไม่สนใจเรียน และขาดแคลนห้องเรียน ห้องปฏิบัติการ

[แก้ไข]

4.8 ปัญหาในการเรียนการสอนวิชาวิทยาศาสตร์ ที่สอนในโรงเรียนมัธยมศึกษา และครูโรงเรียนอาชีวศึกษา

ปัญหาในการเรียนการสอนวิชาวิทยาศาสตร์ ที่สอนในโรงเรียนมัธยมศึกษา และครูโรงเรียนอาชีวศึกษาปัญหาที่สำคัญที่สุด คือ ความรู้พื้นฐานของนักเรียนไม่ดีพอ ขาดความพร้อมของห้องเรียนห้องปฏิบัติการ และเนื้อหาวิชาเข้าใจยาก รองลงมา ได้แก่ นักเรียนแสดงวิธีคำนวณไม่ได้ และจำสูตรไม่ได้ ระบบการบริหารที่ไม่มีประสิทธิภาพ เป็นปัญหาที่กระทบต่อขวัญและกำลังใจของครูผู้สอนในโรงเรียนอาชีวศึกษามากที่สุด ส่วนโรงเรียนมัธยมศึกษาปัญหาที่สำคัญมากที่สุด คือนักเรียนไม่สนใจเรียน สำหรับปัญหาในการสอนของครูอาจารย์ในโรงเรียนมัธยมและมหาวิทยาลัย คือ ความรู้พื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ของนักเรียนนักศึกษาไม่ดีพอเป็นปัญหาที่มีความสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง และส่งผลต่อเนื่องเมื่อเข้าศึกษาในระดับที่สูงขึ้น รองลงมา ได้แก่ นักเรียนนักศึกษาแสดงวิธีคำนวณไม่ได้ ขาดความพร้อมของห้องปฏิบัติการและอุปกรณ์ทดลอง และเนื้อหาวิชาที่เข้าใจยาก ปัญหานักเรียนนักศึกษาแสดงวิธีคำนวณไม่ได้มหาวิทยาลัยมีมากกว่าโรงเรียนมัธยม และการที่ไม่มีโอกาสค้นคว้าความรู้เพิ่มเติม ครูมัธยมมีปัญหามากกว่าอาจารย์มหาวิทยาลัย

สำหรับขวัญและกำลังใจของครูอาจารย์ผู้สอน ปัญหาสำคัญอันดับหนึ่งของอาจารย์ในมหาวิทยาลัย ได้แก่ ระบบการบริหารที่ไม่มีประสิทธิภาพ ส่วนครูอาจารย์มัธยม ได้แก่ นักเรียนนักศึกษาไม่สนใจเรียน ปัญหาอื่นๆ ที่มีความสำคัญใกล้เคียงกัน ได้แก่ ขาดแคลนวัสดุอุปกรณ์ที่ได้มาตรฐานในการฝึกปฏิบัติการ นักเรียนไม่เข้าใจวิชาวิทยาศาสตร์ และขาดแคลนห้องปฏิบัติการ

ด้านการพัฒนาครูอาจารย์ ครูมัธยมเกือบครึ่งหนึ่งไม่ได้รับการอบรมพัฒนาอย่างสม่ำเสมอ การอบรมครูอาจารย์อย่างทั่วถึงและสม่ำเสมอ ครูมัธยมมีน้อย ส่วนอาจารย์มหาวิทยาลัยมีมากกว่า แสดงว่าปัญหาสำคัญและเป็นปัญหาพื้นฐานของครูผู้สอนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียนมัธยมศึกษาคือ ครูอาจารย์ไม่ได้รับการอบรมพัฒนาอย่างสม่ำเสมอและทั่วถึง และมีอาจารย์มหาวิทยาลัยเกือบครึ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้รับการอบรมพัฒนาอย่างทั่วถึง