เจ็บนี้เป็นครั้งสุดท้าย

เจ็บกายมิเท่าเจ็บใจใครรู้บ้าง
มันอ้างว้างหงอยเหงาเศร้ารู้ไหม
มันเปลี่ยวเปล่าสี่ห้องของหัวใจ
ไม่ช่างไร้ความสุขเช่นทุกครา

กับปัญหาเร้ารุมใจให้หมองหม่น
ไม่อาจฝืนครองตนให้แกร่งกล้า
ในเมื่อใจมีเพียงหยาดน้ำตา
จะมีหน้าไปทำกล้าเข้าใส่ใคร

เจ็บใจนั้นมันมากเกินเอ่ยบอก
มันช้ำชอกเกินต้านทานแล้วรู้ไหม
ใจดำดำเชียวช้ำเป็นจ้ำไป
เกิดจากรอยน้ำใจเธอให้มา

เจ็บกี่ครั้งแผลยังจะคงอยู่
จะสมสู่อยู่อะไรกันนักหนา
เจ็บแค่นี้ก็เกินกล้ำช้ำกายา
รอเวลาจะรักษาซึ่งแผลใจ