ระหว่างที่ถอดบทเรียนเสมือนการทบทวนต่อตนเองนี้ ไม่รีบทำไม่ได้เดี๋ยวความรู้สึก “อยาก” จะหายไป พอหายไปก็จะลืม จากนั้นก็ผ่านเลยไป ข้าพเจ้าใช้เวลาในการถอดบทเรียนนี้ระหว่างนั่งรอขึ้นเครื่องเดินทางกลับจังหวัดขอนแก่น

 

สิ่งที่ได้เรียนรู้... ในช่วงท้าย เป็นข้อคิดที่ได้จากท่านอาจารย์หมอวิจารณ์ที่ท่านกล่าวปิดงาน

 

ท่านเน้นมากเลยว่า ความรู้ที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของบุคคล ไม่ใช่ความรู้ที่ได้มาจากทฤษฎี หากแต่เป็นความรู้ที่มาจากการปฏิบัติ ... ความรู้จากทฤษฎีนี้ก่อเกิดการเปลี่ยนแปลงน้อยมาก

 

จากประเด็นนี้ข้าพเจ้าน้อมกลับพิจารณาภายในตนเอง...

สิ่งที่ข้าพเจ้าดำรงอยู่ ไม่ว่าจะเป็นความคิด วิถีชีวิต และการงาน ต่างๆเหล่านี้ข้าพเจ้าได้เกิดการเรียนรู้จากการปฏิบัติทั้งสิ้น เรียนรู้ ปรับปรุง เปลี่ยนแปลง นำไปสู่วิถีชีวิต ความคิด และการดำรงอยู่... เมื่อก่อนอาศัยการอ่าน อ่านก็ได้เพียงอ่าน แต่ไม่เกิดการตระหนักรู้ในตนเองเกิดขึ้น ก็เป็นเพียงการสูญเปล่า หากแต่ว่าในทุกวันนี้ยิ่งเรียนรู้ ซึ่งเป็นการเรียนรู้ผ่านการปฏิบัติ ยิ่งทำให้ข้าพเจ้าเกิดพลังงานอย่างมากมายต่อการดำรงอยู่ในแทบทุกกิจกรรมของชีวิต และมีความปรารถนาที่อยากแบ่งปัน ดังนั้นในสิ่งที่ท่านอาจารย์หมอวิจารณ์ท่านกล่าวนั้น จึงทำให้ข้าพเจ้าเกิดความซึ้งลงไปในใจยิ่งนัก

 

อาจารย์ยังให้ข้อคิดต่อไปอีกว่า...

เทคนิคหรือเครื่องมือที่นำไปสู่การเปลี่ยนพฤติกรรม นั่นก็คือ การเล่าเรื่อง หรือสุนทรียสนทนา ที่เป็นการนำเรื่องเล่าความสำเร็จที่ได้มาจากการปฏิบัติ มาเล่าสู่กันฟัง -----> “ก่อเกิดเป็นความประทับในใจ”

 

สิ่งที่มีเพิ่มเติมจากงานมหกรรมการจัดการความรู้โรคเบาหวาน ต่อจากครั้งที่ 1 ในปีก่อน ก็คือ มีการนำเรื่อง R2R มาต่อยอด มาจุดประเด็น เปิดประกาย ... ขยายผลงานที่เราทำ ต่อยอดนิดหน่อย หัดตั้งโจทย์ กระตุ้นต่อมเอ๊ะให้ทำงาน ทำให้งานประจำมีโอกาสที่นำไปสู่การสร้างความรู้ใหม่ๆ เกิดขึ้น

 

จากประเด็นที่ท่านอาจารย์หมอวิจารณ์ท่านให้ข้อคิดในเรื่องนี้ ... ทำให้ข้าพเจ้ามองเห็นความงามในแง่มุมของการพัฒนาสิ่งที่ยิ่งใหญ่... เปิดประเด็นในเรื่องเบาหวาน นำกระบวนการจัดการความรู้มาขับเคลื่อนและยกระดับเพิ่มคุณค่าให้คนทำงานด้วยนำกระบวนการ R2R มาร่วมเป็นเครื่องมือสานต่อความงดงามนี้

 

การเรียนรู้ที่เกิดขึ้นนี้มีคุณค่ามากมาย ทำให้ข้าพเจ้าเกิดฮึกเหิมแบบเงียบๆ ภายในตนเองว่า ในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ ของการดำรงชีวิอยู่นี้... ข้าพเจ้าไม่สนใจต่อสิ่งใดใดอันเป็นอุปสรรคต่อการทำความดี ข้าพเจ้าขอตั้งปณิธานต่อตนเอง... ทำตนให้เกิดประโยชน์อย่างสูงสุดต่อสรรพสิ่งต่างๆ ที่มาสัมพันธ์ โดยพยายามลดความขัดแย้งให้น้อยลง แต่ก็ยังสามารถทำประโยชน์อันมีคุณค่ามหาศาลนี้ต่อไปได้อีก

 

ขอบพระคุณท่านทีมงานขับเคลื่อนการจัดการความรู้เรื่องเบาหวาน

ที่ให้โอกาสข้าพเจ้าได้ร่วมเรียนรู้ด้วยในครั้งนี้

บรรยากาศ ขณะที่ท่าน อ.หมอวิจารณ์ กล่าวให้ข้อคิดและปิดงาน

ท่าน ดร.วัลลา..ทำหน้าที่เป็นคุณลิขิต

---------------------------------