คนทั่วหล้าต่างทราบดีว่า อย่างไรคือความดี ก็เพราะมีความชั่วดำรงอยู่

ผมนำข้อความในบทที่ 2 ของคัมภีร์เต้าเต๋อจิง ฉบับประยุกต์ใช้ที่เรียบเรียงโดยท่านอาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ มาลงไว้ให้ตามคำขอ พร้อมกับได้ขยายความตาม "ความเข้าใจของผม" ต่อท้ายเหมือนเดิมครับ (ผิดถูกประการใด โปรดใช้วิจารณญาณนะครับ)

         “มีกับไม่มีก่อเกิดซึ่งกันและกัน”
เมื่อคนทั่วหล้าทราบดีว่า อย่างไรคือความงาม
ครั้นแล้วความอัปลักษณ์ก็อุบัติขึ้น
คนทั่วหล้าต่างทราบดีว่า อย่างไรคือความดี
ก็เพราะมีความชั่วดำรงอยู่
"มี" กับ "ไม่มี" คือสองสิ่งตรงกันข้ามที่ก่อเกิดซึ่งกันและกัน
"ยาก" กับ "ง่าย" ประกอบขึ้นจากสองสิ่งตรงกันข้าม
"ยาว" กับ "สั้น" แสดงให้เห็นจากการเทียบเคียงของสองสิ่งตรงกันข้าม
"สูง" กับ "ต่ำ" คือสองสิ่งตรงกันข้ามที่ดำรงคงอยู่
"เสียงร้อง" กับ "เสียงสะท้อน" คือคู่เสียงที่ประสานกลมกลืน
"หน้า" กับ "หลัง" คือสองสิ่งตรงกันข้ามและปรากฏให้เห็นเป็นลำดับ
เหล่านี้เป็นสิ่งอมตะ
ด้วยเหตุนี้ ปรัชญาเมธีกุมกฎเกณฑ์เหล่านี้ไว้
ทำให้การอบรมศึกษากลายเป็นเรื่องมุมานะปฏิบัติด้วยตนเองอันเป็นพลัง
แบบอย่างที่ไร้วาจา
คล้อยตามธรรมชาติ
ปล่อยสรรพสิ่งเจริญพัฒนาตามสัญชาตญาณธรรมชาติโดยไม่ก้าวก่าย
ให้กำเนิดและหล่อเลี้ยงสรรพสิ่งโดยไม่ครอบครองเป็นส่วนตน
ช่วยเหลือเอื้อสรรพสิ่งเต็มกำลัง โดยไม่คิดหวังผลตอบแทน
เมื่อภารกิจสัมฤทธิ์ผล ไม่แสดงตนเป็นเจ้าของ
ด้วยเหตุมีเกียรติคุณ ไม่ถือครอง

ดังนั้น ผลงานและเกียรติคุณท่านจึงไม่สูญสลาย

เคยไหมครับที่ยืนอยู่หน้ากระจกมองตัวเอง แล้วพูดว่า “แหม ทำไมเราอ้วนจัง”

เห็นไหมว่าคำว่าอ้วนเกิดขึ้นได้ ก็เพราะในใจของเรามีคำว่าผอมปรากฏอยู่

คำว่าผอมให้กำเนิดคำว่าอ้วน เหมือนกับที่การเกิดให้กำเนิดการตาย

การตายมีขึ้นมาได้ก็เพราะมีการเกิด ถ้าไม่มีการเกิดก็ไม่มีการตาย

ถ้าไม่มีสั้นก็คงไม่มีสิ่งที่เราเรียกว่ายาว ถ้าไม่มีสูงก็คงไม่มีต่ำ

ไม่มีความสุขก็คงไม่มีความทุกข์ ไม่มีรวยก็ไม่มีจน ไม่มีใหญ่ก็ไม่มีเล็ก

เรามองเห็น “ความเป็นคู่ที่อยู่ตรงข้าม” ที่เกิดขึ้นมาพร้อมกันไหม ?

จะต้องทำอย่างไร ใจของเราจึงจะหยุดการเปรียบเทียบเหล่านี้ได้ ?

ทำอย่างไร เราจึงจะเห็นทุกอย่างตามที่มันเป็น โดยไม่มีการตีตรา หรือติดป้าย

ไม่มีการตัดสินหรือพิพากษาใดๆ ไม่มีการปรุงแต่งในจิตใจของเรา

หากเรายังคงติดอยู่กับความดี  ความเลวก็จะปรากฏตัวขึ้นมาทันที

อาการ “ติดดี” ของเรา อาจทำให้เรารู้สึกว่าตัวเรานั้นยัง “ดีไม่พอ”

เราจะต้องเลิกการเปรียบเทียบที่อยู่ในใจ ยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างได้ตามที่มันเป็น!