มีคนรู้จักที่สนิทกันมากคนนึง คบกันหลายปี เพิ่งรู้ว่าเค้าเป็นเนื้องอกในสมอง จริงๆ ก็น่าจะรู้นานแล้ว เพราะตลอดเวลารับรู้ว่าเข้าโรงพยาบาลบ่อย ปวดหัวบ่อย แต่ไม่เคยเฉลียวใจเลยว่าเค้าเป็นโรคนี้ ที่สุดเข้ารับการรักษาที่อเมริกาผ่าตัด ฝังเข็มตามวิทยาการแพทย์สมัยใหม่ คิดว่าไม่น่าจะมีอะไร แต่เมื่อเวลาผ่านไปอาการก็กำเริบคราวนี้อาการหนักกว่าเดิม หมอบอกว่าไม่น่าเกินสองปี ฟังแล้วก็อดใจหายไม่ได้ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้นะ คนป่วยดูเหมือนไม่อยากจะรักษาแล้ว เพราะหมดกำลังใจกับอะไรรอบตัวหลายๆอย่าง แต่คนรอบข้างอย่างเราก็อยากจะให้รักษาต่อไป เพราะเมื่อชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นไป ตอนนี้ยอมกลับไปรักษาอีกครั้งนึง แต่ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง เพราะติดต่อไม่ได้เลย ในใจก็หวั่นๆ หวาดกลัวกับสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น ตอนนี้เลยพยายามหาหนังสือธรรมะมาอ่าน เพื่อควบคุมใจไม่ให้ฟุ้งซ่าน เมื่อวานอ่านบทความเรื่องนึง บอกว่า “ มีคนไข้ไปพบหมอ เมื่อตรวจแล้ว พบว่า คนไข้เป็นมะเร็งเต้านม อาจจะอยู่ไม่นาน แต่หมอก็บอกคนไข้ว่า “โชคดีจังเลยที่เป็นมะเร็ง เพราะได้มีเวลาเตรียมตัว หลายคนตายไปโดยไม่มีโอกาสได้เตรียมตัวเลย”” ได้อ่านบทความนี้แล้วก็เห็นจริงว่า จริงสินะ ได้รู้แล้วว่าอีกไม่นานก็ตาย จะได้เตรียมตัวเตรียมใจ จัดการสะสาง วางแผนชีวิตที่เหลืออันน้อยนิดให้เรียบร้อยก่อนที่เราจะตาย แต่หลายคนไม่มีโอกาสแม้จะได้กล่าวลาคนที่รัก อย่างเราๆบางทีใครจะไปรู้ได้ เดินๆ อยู่ดีดีอาจจะสะดุดก้อนหินล้ม หัวกระแทกพื้นตายคาที่ก็เป็นได้ ไม่มีโอกาสได้ตระเตรียม วางแผนอะไรๆในชีวิตให้เรียบร้อยซะก่อน อีกเรื่องนึงที่อ่านจากบทความเดียวกัน พูดถึงนิทานคนเลี้ยงม้า ว่า มีชาวนาให้ลูกชายเอาข้าวไปขายในเมือง พอลูกกลับมาบ้าน บอกว่าสงสารม้า จึงซื้อม้ามาแทน โดยเอาข้าวแลกม้ามาแทนเงิน ม้าตัวผอม ไม่แข็งแรง กลับมาบ้านถูกพ่อแม่ด่าว่าทำไมโง่อย่างนี้ อยู่มาไม่นานม้าหายไปในป่า ชาวนาทั้งครอบครัวบ่นว่า โชคร้ายจังเลย ข้าวที่จะกลายเป็นเงินก็กลายเป็นม้า ม้าก็หนีเข้าป่าไปอีก ไม่กี่วันต่อมา ม้ากลับมาพร้อมกับม้าตัวเมียอีกตัว กลายเป็นม้าสองตัว และเมียก็มีท้องด้วย คงจะกลายเป็นม้าสามตัวหรือสี่ตัวในอนาคต ชาวนาดีใจกันมาก ต่อมาลูกชายขี้ม้า ตกจากม้าขาหัก เดินไปไหนไม่ได้ ชาวนาก็บ่นว่า โชคร้ายจังเลย ได้ม้ามาแต่ลูกขาหัก พออีกไม่กี่วันเกิดสงคราม มีทหารมาเกณฑ์ชายหนุ่มไปเป็นทหาร ลูกชาวนาไม่ได้ไปเพราะขาหัก เด็กหนุ่มในหมู่บ้านไปเป็นทหารตายกันหมดทุกคน เหลือลูกชาวนาคนเดียว ชาวนาเลยว่าโชคดีจังเลยที่ขาหัก”
สุดท้ายเค้าสรุปว่า “มีโชคร้ายก็มีโชคดี สำคัญที่ว่าเราจะรู้หรือไม่เท่านั้น หลายคนรู้จักเฉพาะโชคร้าย แต่ไม่รู้ว่าโชคดีคืออะไร” อ่านแล้วก็ชอบบทความนี้จังทำให้คิดได้ว่าจะต้องเอาข้อคิดจากบทความนี้ไปปรับใช้กับตัวเองแล้วล่ะ เพราะตอนนี้สิ่งที่กังวลคือ กลัวคนป่วยคนนี้ตาย ซึ่งก็คงเป็นเรื่องเศร้ามาก
เพราะคงไม่มีใครอยากเห็นคนรอบข้างเราต้องตายในเวลาที่ยังไม่สมควร แต่เมื่อถึงตรงนี้ทางเดียวที่ทำได้คือ ปลง
