ไม่รู่ไม่ชี้
ในกรณี ที่พบสุข
อย่าไปหลง ให้เกิดทุกข์ คือบ้าหลัง
ถึงเป็นสุข ก็มีพิษ อนิจจัง
เห็นทุกข์ อยู่ในสุข ทุกกรณี ฯ
เมื่อทุกอย่าง มีพิษ อนิจจัง
ไปหลงคลั่ง เคลิ้มนัก เหมือนรักผี
มันหลอกลวง น่าชัง อย่างหมดดี
“ทุกขํ” นี้ แปลว่า น่าระอา ฯ
เรียกว่าสุข
หรือทุกข์ ล้วนน่าชัง
เป็นคุกขัง จิตใจ ไว้แน่นหนา
ไปหลงมัน คือหลงเหยื่อ เมื่อเป็นปลา
ถึงมีตา ก็กินเบ็ด เสร็จกันเวย ฯ
เห็นแต่สุข
ไม่เห็นทุกข์ ซ่อนอยู่ใน
คิดคิดไป เหมือนปลาบ้า นิจจาเอ๋ย
แต่มันเห็น เป็นของชิน กันจนเคย
จิตวางเฉย เมื่อเห็นทุกข์ ในสุขมี ฯ
คัดจากหนังสือ “ธรรมะในฐานะวัฒนธรรม” พุทธทาส
อินทปัญโญ หน้า ๗๙
ซึ่งคัดจากหนังสือ “อสีตสังวัจฉรายุศมานุสรณ์” จากพุทธทาส ภิกขุ
หน้า ๕๗๘
