คุณเชื่อในพรหมลิขิตบ้างมั้ย ถ้าไม่.. แล้วอะไรล่ะ ที่ทำให้เรามาพบกับคนหลายคนที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน แล้วอะไรล่ะที่ทำให้เราถูกชะตาจนเรียกคนๆนั้นว่า “เพื่อน”

.......เพื่อน..... คนๆนึงที่ครั้งนึงก็เป็นได้แค่คนแปลกหน้าคนหนึ่ง เวลา ผ่าน เวลา คนแปลกหน้าคนนั้นก็กลับกลายมาเป็นคนที่เรา “ไว้ใจ”

.......เพื่อน......คนที่พร้อมอยู่กับเราเสมอๆ ไม่ว่า สุข ทุกข์ เหงา เศร้า

.......เพื่อน......คนที่พร้อมแชร์ความรู้สึกต่างๆโดยไม่เคยเอ่ยปากว่า “ ถ้าทำอย่างนั้นแล้วฉันจะได้อะไร ”

.......เพื่อน..... คนที่ไม่เคยสนใจว่าเราจะหน้าตาดี มีสกุล ร่ำรวย ยากจน สูง ต่ำ ดำ ขาว หรือไม่

.......เพื่อน..... คนที่ไม่เคยเสแสร้ง แกล้งทำ

แต่เพื่อนตาย หายากเหลือเกิน

เรามองด้วยตาเปล่าไม่ได้ ว่า คนๆนี้เป็นเพื่อนตายของเราหรือไม่

เรามองด้วยตาเปล่าไม่ได้ว่าคนๆนี้ เป็นคนที่พร้อมจะเคียงข้างเราเสมอไปมั้ย

เรามองด้วยตาเปล่าไม่ได้ว่า...คนๆนี้จริงใจกับเราแค่ไหน

ทั้งหมดนี้ เราใช้ “ ตา ” มองไม่เห็น แต่ทั้งหมดนี้เราใช้ “ ใจ ” มองเห็นได้ แล้วคุณล่ะ... ใช้ตามองเพื่อน หรือใช้ใจมองเพื่อน เราบอกไม่ได้ว่าคนๆไหนดี ไม่ดีจนกว่า เราจะมีโอกาส รู้จัก กับคนๆนั้น แล้วใช้ใจของเราสัมผัส การคบใครสักคน คบเพียงกายก็ไร้ประโยชน์ แต่ การคบใครสักคน จำเป็นต้องคบกันด้วย ใจ