คือความทรงจำกับวันที่รอคอย...น้องข้าวปั้น

 

 

 

“คือความทรงจำ... กับวันที่รอคอย”
   “น้องข้าวปั้น”
เด็กชายธนัท   หิรัญชาติ
             

              "ยี่สิบสอง  มิถุนา           ปีสี่แปด
มีเสียงแผด     ร้องอุแว้!        ก้องข้างหู
วันกำเนิด        เก็ดเด็กชาย     น่าเอ็นดู 
 นามสุดหรู     “น้องข้าวปั้น”    ผู้แข็งแรง

ด้วยน้ำเดิน  เกินหนึ่งวัน  นั้นโหดร้ายอันตราย   ครรภ์เป็นพิษ   ติดเคลือบแฝง
ลูกตัวเล็ก ความดันสูง  เริ่มเปลี่ยนแปลง
หมอจัดแจง   ส่งห้องคลอด  ให้ปลอดภัย 
     ช่างเป็นวัน   เหมือนไร้ญาติ    ขาดซึ่งมิตร
คนใกล้ชิด       พ่อข้าวปั้น          นั้นไปไหน
อยู่แก้งคร้อ      พาย่าผ่า             มือเร็วไว
ได้พึ่งจุ๊บ        ขับมอ’ไซด์         ไปโรง’บาล 
       พ่อข้าวปั้น     พร้อมย่ารวย     มาสามทุ่ม
เริ่มหายกลุ้ม       มีญาติเฝ้า          เข้าประสาน
เข้าห้องผ่า          ความดันพุ่ง        แม่ทรมาน
หมอสั่งการ         บล็อกหลังผ่า      ช่วยลูกยา
 
        น้ำตาคลอ     เสียงอุแว้!      แฝดข้างหู
จับมือดู              เจ้าตัวเล็ก      รอดแล้วหนา
เข็นเตียวมา        ห้องพิเศษ    พักกายา
ส่วนหมอพา         ลูกส่งอบ      ฆ่าเชื้อพลัน
        ยายนางตาวี        มาพร้อมหน้า   คราตีหนึ่ง
น้าวิศรุตซึ่ง         ขับรถไกล      ได้หุนหัน
แม่กับพ่อ            ต้องส่งนม      ลูกหลายวัน
หมอบอกพลัน     ลูกปลอดภัย   ไร้กังวล
           ยายกับย่า      แม่และพ่อ          รอข้าวปั้น
ครบเจ็ดวัน        เดินทางกลับ        สู่แห่งหน
บ้านตายาย       กันทรารมย์         สมกมล
ใจเปี่ยมล้น      ลูกแข็งแรง          ไร้โรคา
          นามสุดเท่      “ด.ช.ธนัท     หิรัญชาติ”
ผู้พิฆาต          ความจน        ทรัพย์มากหนา
ทั้งร่ำรวย        คนรัก            ประจักษ์ตา   
ลุงป้าน้า          ต่างชมชื่น      รื่นกมล
         น้องข้าวปั้น      เด็กพันแปด      เริ่มโตใหญ่
ขออวยชัย          ให้โชคดี          ทุกแห่งหน
ธรรมะคุ้ม           คนเอ็นดู         ทั่วสากล
บันดาลดล          ทรัพย์ทวี         มั่งมีเทอญ.
    (แม่นุช :  เรียงร้อยถ้อยคำ)