คนต้นแบบ

 

    

ก้อนดิน... เบาหวาน...บ้านป่า....  

 

      ก้อนดินคือ   ป้าคนต้นแบบและสุดแสนจะใจดี มีความกระตือรือร้น ที่จะร่วมจัดตั้ง ชมรมรักสุขภาพของตำบลบ้านป่า  ผู้เขียน เพิ่งรู้จักกับคุณป้า เมื่อเดือน มีนาคม ปีนี้เอง  

พบป้า เพราะเท้า  ปกติ ป้าจะรักษาตัว อยู่ที่ รพ.พุทธชินราช  ไม่เคยมา PCU เลย เนื่อง (จากเมื่อปีที่แล้ว PCU บ้านป่า ยังไม่มียา รักษาผู้ป่วยเบาหวาน)   เหตุชักนำให้เราค้นพบคนดีศรีบ้านป่า คนนี้ ก็เกิดจาก  เรา ได้เชิญป้าให้มาตรวจเท้าที่   PCU บ้านป่า ป้าก็มาตามนัด  จากการพูดคุยกัน ผู้เขียนรู้สึก ประทับใจในการ เอาชนะโรคเบาหวาน  ของผู้ป่วย ...  

          ป้าเล่าว่า  ป้าเป็นเบาหวานมาประมาณ  15  ปี   ครั้งแรกที่ไปหาหมอ ที่ รพ.พุทธชินราช   

              ไม่ได้เป็นโรคเบาหวานหรอก  เป็นเชื้อรา ตามขา และช่องคลอด  และเป็นมดลูกหย่อน ต้องเข้า 

              รับการผ่าตัด  แต่ก่อนจะผ่าตัด แพทย์ตรวจระดับน้ำตาลในเลือดพบว่าเป็นเบาหวาน (ระดับ

              น้ำตาล 260 mg%)

ตอนแรก  ป้าตกใจมาก คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตดี จะอยู่ได้อีกนานไหม ?  ลูกก็ยังเล็ก  ถ้าแม่ตายลูกจะทำอย่างไร ใจก็ห่วงแต่ลูก    คิด ๆๆ   นั่งคิด   นอนคิด  เครียดอยู่ เป็นปี   ตอนนั้น ยอมรับเลย ไม่ได้คิดที่จะดูแลตนเองให้อยู่รอด หมอให้กินยาก็กินไป งั้นๆ ไม่ได้ควบคุมเรื่องอาหารเลย  คิดแต่ อนาาคต ของลูกเท่านั้น  จนคืนหนึ่งป้าคิดว่าไปทำประกันชีวิตไว้ให้ลูกคงจะดี    ตื่นเช้ามา หลังจากเสร็จ ภาระกิจ ที่บ้าน ป้า ก็ไปทำประกันฯ  (ผู้เขียนไม่ได้ขายประกันนะค่ะ) 

ลองผิดลองถูก

Øผ่านไป ประมาณ ปี กว่าๆ ป้าก็รู้สึกแปลกใจ   เอ๊ะ ! ไม่เห็นเราตายเลยนี่นา เรายังอยู่ได้ จึงหันมาทบทวนคำแนะนำ ที่ได้จากหมอ เริ่มที่

1.           ควบคุมเรื่องอาหารก็ ลดข้าว  เพิ่มผัก  อาหารที่ชอบถ้า อยากมากๆ ก็กินนิดหน่อยให้หายอยาก 

2.           รับประทานอาหารและยาให้ตรงเวลา  ระดับน้ำตาลก็ลดลงบ้าง แต่ยังไม่เป็นที่พอใจ

Øหาสาเหตุ  ลดอาหารแล้ว ยังไม่ดี ต้องมีอะไร ?

อ๋อ...ป้านึกออกแล้ว ป้าดื่มกาแฟใส่นมข้นหวานทุกวัน

 

ตัดใจ  ปกติตอนเช้าดิฉันต้องชงกาแฟ ให้พ่อบ้าน ลูกๆ ดื่มทุกวัน ตนเองจะงด ก็ทนกลิ่นเย้ายวนไม่ได้ จึงทำข้อตกลง กับ คนในบ้านว่า ดิฉัน จะงดกาแฟ  ดังนั้นถ้าใครจะดื่ม ก็ชงเอาเอง มันจะได้  ไม่ต้องล่อตา ล่อจมูก(คำนี้ ผู้เขียนพูดเองนะ เพื่อให้มองเห็นภาพ ) ทุกคนเข้าใจ และให้กำลังใจ

ทุกวันนี้ นอกจากป้าก้อนดิน จะควบคุมอาหาร  รับประทานอาหาร และยา ให้ตรงเวลาแล้วป้ายังออกกำลังกาย ทุกวันๆ ละ 30-45 นาที  ด้วยการเดินรอบๆบ้าน ยืดเส้นยืดสาย  และเหยียบกะลามะพร้าว(ได้มาจากรายการทีวีรายการหนึ่ง)  จากการปฏิบัติที่เล่ามา ทำให้ป้าก้อนดินมีระดับน้ำตาลสะสมที่ดีขึ้น  และมีชีวิตอยู่กับโรคอย่างมีปกติสุข

 

  กะลานวดเท้าป้าใช้ระจำ

 

 

  

 

ภาคภูมิใจเมื่อครั้งเข้าร่วมกิจกรรมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ที่ รพ.พุทธชินราช (11 เมย.51) ผู้เขียนให้ป้าก้อนดินออกมาเล่าให้เพื่อนๆผู้ป่วยด้วยกันฟัง ป้าจะพูดสิ่งที่ป้าปฏิบัติได้อย่างภาคภูมิใจ และมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส   

 

“ ผู้เขียนรู้สึกว่า สิ่งหนึ่งที่ได้ทำในวันนั้น   คือ   เราได้สร้าง

ความภาคภูมิใจและรู้คุณค่าในตัวเองให้แก่ป้าผู้ใจดีคนนี้แล้ว”

Do  you feel same  me?