"รอความหวัง  อย่างมีหวัง...............

 เฝ้าระวัง  อย่างมีจุดหมาย...............

 ต่อสู้ปกป้อง  อย่างมีประกาย...........

 ขนขวายแสวงหา  อย่างทรนง............."

         สุนัขจรจัดตัวหนึ่ง ระเหเร่ร่อนไปทั่วทิศทาง  หาแหล่งสมบูรณ์พูนสุขเพื่อพำนัก พักพิง จนกระทั่งเมื่อเดินมาถึง ข้างกองขยะกองหนึ่ง.....โดยไม่ทันตั้งตัว ก็มีกระดูกหมูต้มชิ้นใหญ่ลอยมาตกลงกลางศรีษะเจ้าสุนัขจรจัดตัวนั้น  มันร้องโอดโอยโหยหวน ด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่อเหลือบมองไปเห็นเป็นกระดูกหมูต้ม มันหยุดร้องเหมือนหายเจ็บเป็นปลิดทิ้ง แล้วรีบคาบกระดูกไปแทะด้วยความสำราญเบิกบานใจ................

          หลายวันต่อมา ที่เก่าเวลาเดิม มีวัตถุ ก้อนหนึ่งลอยมาแต่ไกล ตกลงมากลางศรีษะเจ้าสุนัขจรจัดตัวเดิม เสียงกระทบดังแรงยิ่งกว่าเดิม........เงียบไม่มีเสียงร้องโอดโอยเหมือนครั้งแรก  เจ้าสุนัขจรจัดวิ่งไปที่วัตถุชิ้นนั้น ด้วยความหวังว่า จะเป็นกระดูกหมูต้มเหมือนเดิมแต่ที่ไหนได้กลายเป็นก้อนอิฐ... พอมันรู้ว่าเป็นก้อนอิฐเท่านั้นแหละ....ก็ร้องเอ๋ง ๆๆๆๆ โอดโอยโหยหวนด้วยความเจ็บปวด.........ตามประสาหมา

       เล่าให้ฟังเฉยๆ นะครับ ไม่เกี่ยวกับการเมือง.........

                   " เศษอาหาร  ก้นหม้อ  ต่อชีวิต

                          เศษความคิด  ไม่เท่่าคน  ก็มันหมา

                                แต่อย่างหนึ่ง  ที่สูงส่ง  เกินกายา

                                       หัวใจหมา  ประเสริฐสุด  มนุษย์อาย....."

                                                                                สงบจิตสงบใจได้บ้างแล้วครับ

                                                                                             รพี กวีข้างถนน