อย่าทำให้มิตรภาพต้องมีรอยร้าว...

สิ่งใกล้ตัวมักไม่มีค่าจนกว่าเราจะสูญเสียมันไป...

  "สิ่งที่เราเห็นอยู่ทุกวัน เราก็คิดว่าเราต้องเห็นอยู่แบบนั้นต่อไป ไม่เคยคิดว่าสิ่งนี้สำคัญ ไม่เคยเห็นแม้แต่ค่า เหมือนกับการที่เราเห็นหน้าใครอยู่ทุกวัน คนๆนั้นวิ่งตามเราอยู่ทุกวัน ใส่ใจเราอยู่ทุกวัน เราก็มักจะเห็นแค่ว่า...ใครคนนึงกำลังทำอะไรดูงี่เง่าน่ารำคาญ

   จนวันนึงถ้าเราสูญเสียไป เราก็อาจจะรู้สึกเสียใจบ้าง เราอาจต้องการเรียกร้องให้มาเหมือนเดิม หรือบางทีเราก็อาจรู้สึกว่าดีใจที่ได้มีชีวิตที่ปราศจากความรำคาญ แต่จะมีใครที่เคยรู้สึกถึงความรู้สึกของคนที่ให้อยู่บ้าง บางทีสิ่งที่เขาทำอยู่ อาจจะไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณรำคาญ แต่เขาทำไปก้เพราะห่วงคุณ

   เหมือนความรักของพ่อ-แม่ เหมือนความรักของเพื่อสนิทของคุณ เหมือนความรักของใครอีกหลายคนที่ให้คุณด้วยความจริงใจ คุณคิดว่าสิ่งเหล่านี้สำคัญบ้างไหม คุณเคยคิดว่าคุณดูแลพวกเขาดีพอหรือยัง คุณให้ความสำคัญกับคนถูกหรือเปล่า สิ่งสำคัญมักมองไม่เห็นด้วยตาแต่ต้องมองด้วยใจ แต่เรามักไม่มีเวลาพอที่จะใช้หัวใจมอง

   เรามองอะไรแค่ฉาบฉวยแล้วก็ตัดสิน เรามองดูความจน ความรวยของคนที่สิ่งของที่เขาใช้ เรามองความดีของคนตรงที่เขาแสดงให้เราเห็น เรามองอะไรหลายอย่างด้วยตา แล้วเราก็ตัดสินคนเพียงแค่เวลาไม่เกิน ๕ นาที

   เราต้องสูญเสียมิตรที่ดีไป เพียงเพราะเราอ้างว่าไม่มีเวลา เราไม่มีเวลาก็ต่อเมื่อเราไม่สนใจ เราไม่ให้ความสำคัญต่อสิ่งนั้น ต่อคนๆนั้น แต่ถ้าลองมองย้อนดู ทำไมเราถึงมีเวลาทำอะไรมากมายหลายอย่างในแต่ละวัน  เพราะเราให้ความสนใจ ให้ความสำคัญ ทำไมคุณไม่ลองให้ความสำคัญกับสิ่งที่คุณลืมไป กับคนที่หวังดีกับคุณ แต่คุณไม่เคยมอง

                                     ...อย่าปล่อยให้มิตรภาพต้องมีรอยร้าว

                                     เพราะเมื่อวันนึงต่างคนต่างไป

                                   เราจะได้จากกันด้วยความรู้สึกที่ดี

                                เราจะได้ไม่รู้สึกผิดว่าเรายังทำดีกับเขาไม่เพียงพอ..."

บทเรียนบางอย่างอาจเรียนรู้ได้จากความผิดพลาด

แต่เรื่องราวต่างๆอาจป้องกันได้ก่อนความผิดพลาดจะมาถึง...วัลลอฮฺอะลัม