วันนี้งานไม่ยุ่งเลยแตกต่างกับเมื่อวานราว ฟ้ากับเหว
คนไข้ที่พึ่งตรวจเมื่อตะกี้นี้พึ่งจะเสียสามีไปเมื่อวาน วันนี้ลูกก็ดันมาป่วย
ตัวสามีขับรถ จักรยานยนต์ชน ศาลา ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลจังหวัด
ตัวภรรยาตามไปไม่ได้ แต่ไม่เห็นสามีกลับมาก็เลยมาถามที่โรงพยาบาล
ปรากฏว่าสามีเสียแล้ว ทิ้งลูก 3 คนให้ดูต่างหน้า ยิ่งกว่านิยายซะอีก
ข้อจำกัดของแถบที่ทำงานอยู่นี้ก็คือ ประชากรส่วนมากเป็นชาวเขา
เค้าไม่มีการศึกษา การเดินทางลำบาก ยากจน บางคนเกิดในไทยแต่ไม่มีบัตร
30 บาทเข้าไม่ถึง แต่ที่โรงพยาบาลเราใจดีไม่มีก็ไม่เป็นไร
มันน่าเศร้ามากถ้าต้องตายอย่างเดียวดาย คนเป็นก็ไม่ได้ดูใจ
พอรู้เรื่องนี้ก็เข้าสู่ mode ความเศร้าอีกรอบ
จริงๆแล้วโดยส่วนตัวจะไม่พยายามเอาความรู้สึกเข้าไปเกี่ยวข้องกับคนไข้
แต่มันก็อดไม่ได้ซักที
ตอนนี้ทางการแพทย์ก็มีคำว่า " ตายอย่างสมศักดิ์ศรี "
นั่นก็คือคนไข้ได้ทำในสิ่งที่ตนเองต้องการในวาระสุดท้าย ญาติได้อยู่ร่วมกับผู้ป่วย
ง่ายๆก็คือ ผู้ป่วยไปด้วยใจที่สงบและมีความสุข
ถึงความตายจะเป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากข้องแวะ แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ซักคน
เศร้าจิงๆด้วย..
ใช่แล้ว มันเศร้ามากๆเลย
เศร้าจริงๆนะเนี่ย...
ไม่มีใครหนีความตายพ้นจริง ๆ ...
ความตายที่อ้างว้าง กับ ความตายที่สุขสมบูรณ์
ขอบคุณเรื่องราวครับ ... มันจึงเป็นสัจธรรม เช่นนั้นเอง ครับ :)
ใช่แล้วมันเป็นสัจธรรมจากตะเข็บคนชายแดนค่ะ