เช้าวันนี้ (28 พ.ค.) ผมได้รับเชิญจากศูนย์พัฒนาการเมืองภาคพลเมืองสถาบันพระปกเกล้าจังหวัดสระแก้ว ให้ไปบรรยายเรื่อง การเมืองในชีวิตประจำวัน เริ่มขึ้นเวที เวลา 11.00น. ถึงเวลา 12.30 น. ดังนั้นช่วงเช้ายังพอมีเวลาเหลือจึงอยากจะพูดคุยถึงสิ่งดี ๆ ที่ผมเห็นในจอทีวี มาเล่าสู่กันฟัง ประกอบกับสิ่งที่เห็นมีส่วนสัมพันธ์กับเรื่องที่ผมต้องไปบรรยายด้วย คือเรื่องความสามัคคี กับเรื่องความร่วมมือ
ระยะนี้ถ้าท่านดูทีวีท่านจะพบโฆษณา 2 เรื่อง ที่ผมคิดว่าเขาสร้างได้กินใจจริง ๆ ดีกว่าโฆษณาเลอะเทอะ ที่เราพบเห็นโดยทั่วไป เรื่องแรกเป็นเรื่องของความสามัคคี ที่เปรียบประเทศไทยเป็นรถบัสคันใหญ่ เมื่อเจอปัญหาแทนที่ทุกคนจะช่วยกัน ต่างฝ่ายต่างเอาตัวรอด ฉันไม่เกี่ยว ไม่ใช่เรื่องของฉัน พอปัญหาถึงขั้นวิกฤติ ต่างก็โทษกัน ว่าเป็นเพราะคนนั้นทำ คนโน้นทำ ทะเลาะกันวุ่มวายไปหมด เรื่องที่ 2 เป็นเรื่องของความร่วมมือ พวกเราคงจำได้ นาย ก. นาย ข. และนาย ค. มากินข้าวร่วมกัน และขยายความร่วมมือไปจนถึงร่วมกันปลูกป่าชุมชน
ทั้ง 2 โฆษณานี้ ผมถือว่าเป็นสุดยอดโฆษณา ขอชมเชยคณะผู้จัดทำโดยเฉพาะเจ้าของไอเดียเรื่อง แต่ผมจะยกย่องสุด ๆ เมื่อคนไทยทุกคนนำหลักคิดของโฆษณาไปปรับใช้ในการดำเนินวิถีชีวิตของตนเอง ประเทศชาติเราบอบช้ำมามากแล้ว แต่ก็ยังไม่สายเกินไป ถ้าพวกเราช่วยกัน
ผมได้นำโฆษณาทั้งสองเรื่องที่ท่าน ผอ.สมนึกกล่าวถึง ไปพูดคุยและให้แนวคิดในการอยู่ในสังคม ในวันปฐมนิเทศนักศึกษา กศน.เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2551 ด้วยเช่นกัน
เพราะประเทศชาติของเราตอนนี้ประสบกับปัญหาด้านเศรษฐกิจ การเมือง สังคมและสิ่งแวดล้อมต่างๆ ดังนั้น สังคมปัจจุบันต้องการความสามัคคี และการดำรงตนบนความพอเพียง
เรียนท่าน ผอ.เสกสรรค์ ที่นับถือ
ขอบคุณมากที่สนใจในเรื่องที่สังคมกำลังยุ่งเหยิง และสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับงานของตนเองได้อย่างเหทาะสม
เห็นด้วยกับท่าน ผอ.สมนึก อย่างมากถึงมากที่สุดค่ะ แต่อย่างไรก็ตามอยากให้เริ่มในสังคม หรือกลุ่มคนเล็กๆ ก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในที่ทำงานของเราค่ะ ซึ่งคิดว่าน่าจะโดนมากกับหัวข้อ "ความสามัคคี และ ความร่วมมือ" ไม่งั้นพวกเรา(กศน.สระแก้ว)ทุกคน ซึ่งเปรียบเหมือน ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ไม่รอดแน่ค่ะ ... ฝากความหวังไว้กับ ผอ.สมนึก ค่ะ
ก็คงเหมือนกับเรื่องราวของกระเป๋ารถเมล์ คนขับรถ กะผู้โดยสาร ถือว่าธุระไม่ใช่ เรื่องมีอยู่ว่า ...ผู้โดยสารคนหนึ่ง ขึ้นรถเมล์ แต่ไม่ยอมเดินไปนั่งที่นั่งว่างๆ โดยยืมตรงบันไดประตูทางขึ้น ทั้งๆที่ ที่ว่างก็มี และกระเป๋ารถเมล์ก็บอกให้ไปนั่ง..
กระเป๋ารถเมล์ :"พี่ๆ ช่วยไปนั่งที่ที่ว่างๆ หน่อยนะ ยืมตรงนี้อันตราย เดี๋ยวพี่จะตกรถ"
ผู้โดยสาร : "เรื่องของ .. ตู.."
กระเป๋ารถเมล์ : "แล้วถ้าพี่ตกลงไป ผมจะซวย แล้วก็โดนลูกพี่ด่า"
ผู้โดยสาร : "เรื่องของ ..เอ็ง.."
กระเป๋ารถเมล์ เห็นว่าผู้โดยสารคนนี้ไม่ยอมไปนั่งแน่แล้ว จึงเดินไปหาคนขับรถ หวังจะให้จัดการให้
กระเป๋ารถเมล์ : "ลูกเพ่ ผู้โดยสารคนนั้น ไม่ยอมไปนั่งที่เก้าอี้ จะยืนอยู่ตรงบันได
พี่ดูหน่อยเดี๋ยวเขาจะตกรถ"
คนขับรถเมล์ : "เรื่องของ ...มัน..."
แล้วที่สุดมันเรื่องของใคร ฮ่า.. ฮ่า... ฮ่า...
แล้ว ผอ.สมนึก ว่าเรื่องของใครคะ
เรียน คุณโคอันซาง (ชื่อพิลึก ชื่อคนตายมีเป็นร้อยชื่อ ดันไม่ตั้ง)
ถ้าเห็นด้วยก็ขอความกรุณาอย่าเห็นด้วยแค่ลมปาก นำไปปฏิบัติด้วยนะครับ ถ้าเราไม่ช่วยกันแล้วใครละจะช่วยลาว เข้าจ๋าย