สุนทรียสนทนาระหว่างครูใหม่ ครูปาด และผม ในวันที่ ๑๓ พ.ค. ๕๑ นำเราไปสู่ “คุณค่าอันไพศาลของโรงเรียน”    เป็นการฝึกมองคุณค่าของโรงเรียน แบบที่ไม่จำกัดขอบเขตความคิด หรือความยึดมั่นถือมั่น    ไม่เข้ากรอบที่คุ้นเคย


          โอ้โฮ! สนุกมากครับ   ครูใหม่นักจดจดยิกทีเดียว    เข้าใจว่าในไม่ช้าเธอคงจะเอาบันทึกนี้ออกมา ลปรร. ต่อไป  

 
          ผมบันทึกเฉพาะ AAR ของผม    ว่าผมเรียนรู้อะไรจากสุนทรียสนทนาในช่วง ๒ ชั่วโมงนั้น  

 

• โรงเรียนเป็นได้มากกว่าที่สอนหนังสือเด็ก   ถ้าเราให้อิสระแก่โรงเรียนในการสร้างสรรค์


• โรงเรียนจะไม่กล้าสร้างสรรค์   ถ้าระบบยังเป็นแบบ C&C – Command and Control อย่างในปัจจุบัน


• โรงเรียนอาจจัดกิจกรรมต่อเนื่องกับการเรียนรู้ของเด็ก เพื่อให้ “หุ้นส่วน” ของโรงเรียนทำหน้าที่ “คุณอำนวย” การเรียนรู้ของเด็กได้ดีขึ้น   และครูก็เกิดการเรียนรู้เพิ่มขึ้น   ชุมชนเป็น “ชุมชนเรียนรู้” มากขึ้น   มีการสร้าง “ศาสตร์” ว่าด้วยการเรียนรู้ในบริบทของท้องถิ่น ขึ้นด้วย


• เกิด “รายได้” สำหรับโรงเรียนนำมาใช้สร้างการรริเริ่มสร้างสรรค์ให้แก่เด็ก โรงเรียน และชุมชน   รายได้นี้อาจนำมาเข้ามูลนิธิที่ตั้งขึ้นเพื่อสนันสนุนโรงเรียน

 

 

วิจารณ์ พานิช
๑๖ พ.ค. ๕๑