เรื่องบังเอิญ

เมื่อกล่าวถึงเรื่องของชัยค์มุฮัมมัด  อับดุลมุตตอลิบ  ทำให้นึกถึงเรื่องของคนงานในร้านหนังสือที่พาข้าพเจ้าไปพักที่บ้านครั้งก่อน  เขาบอกว่ารู้จักอาจารย์ดารุลอุลูมหลายคน รวมถึงชัยค์มุฮัมมัด  อับดุลมุตตอลิบและชัยค์อัลลาม  สะลามะฮฺ  และบอกว่าสามารถพูดกับทั้งสองให้ช่วยเหลือข้าพเจ้าในการตรวจสุขภาพหรือการสอบข้อเขียน  แม้กระทั่งการสอบสัมภาษณ์  ในคืนนั้นเองเขาจะนำหนังสือบางเล่มไปให้ชัยค์มุฮัมมัด  อับดุลมุตตอลิบ ซึ่งสามารถนำข้าพเจ้าไปพร้อมกันเลย  แต่ใจของข้าพเจ้าไม่ชอบการเล่นเส้นเช่นนี้ จึงเพียงแต่กล่าวขอบคุณในความหวังดีของท่านเท่านั้น   แต่คำพูดของเขาทำให้ข้าพเจ้านึกถึงชัยค์มูซา  อบูกอมัร ญาติคนหนึ่งของข้าพเจ้าที่สอนอยู่ที่ดารุลอุลูม  ข้าพเจ้าจึงถามที่อยู่ของท่านกับเขา  เขาบอกว่าท่านอยู่ที่ถนนคอลีจมัศรีย์  ข้าพเจ้าอาศัยเวลาว่างสองวันก่อนการตรวจสุขภาพไปหาท่าน  เมื่อไปถึงหน้าบ้านข้าพเจ้าก็เคาะประตูครั้งหนึ่ง  ในช่วงวินาทีนั้นข้าพเจ้าก็ฉุกคิดขึ้นมาว่าการกระทำแบบนี้เป็นการพึ่งพาอาศัยผู้อื่นอื่นจากอัลลอฮฺ  และเป็นการพึ่งพิงมนุษย์รูปแบบหนึ่ง  ข้าพเจ้าจึงคิดมุ่งตั้งใจขอความสงเคราะห์จากอัลลอฮฺแต่เพียงผู้เดียว  และจะมาเยี่ยมท่านหลังเสร็จสิ้นจากการตรวจสุขภาพและการสอบแล้ว  ต่อมาเมื่อได้ไปเยี่ยมท่าน ท่านก็ตำหนิที่ข้าพเจ้าไม่ไปพักที่บ้าน ท่านเป็นคนใจดีมีแขกและผู้ที่มีความจำเป็นไปมาหาสู่อยู่เสมอ  เมื่อข้าพเจ้าเล่าเรื่องนี้ให้ท่านฟัง  ท่านหัวเราะและให้การสนับสนุนต่อท่าทีของข้าพเจ้าดังกล่าว