คุณครูโคบายาชิ ให้นักเรียนนำอาหารกลางวันมารับประทานร่วมกัน โดยมีข้อแม้ว่า ต้องเป็นอาหารจากทะเลและอาหารจากภูเขาเท่านั้น
ภาพข้าวกล่อง หน้าตาคิกขุ ดูแล้ว น่ารักมากกว่าน่ากิน เห็นแล้วก็นึกถึง เรื่องโต๊ะโตะจังเด็กหญิงข้างหน้าต่าง ตอนที่ คุณครูโคบายาชิ ให้นักเรียนนำอาหารกลางวันมารับประทานร่วมกัน โดยมีข้อแม้ว่า ต้องเป็นอาหารจากทะเลและอาหารจากภูเขาเท่านั้น
อาหารจากทะเล ก็หมายถึงอาหารจำพวก กุ้ง ปู ปลา สาหร่าย
อาหารจากภูเขาก็หมายถึงอาหารบนแผ่นดิน เน้นประเภทผักต่าง ๆ
ที่ต้องตั้งข้อแม้ แบบนั้น ก็เพื่อให้เด็ก ๆ ได้กินผัก กินอาหารให้ครบ 5 หมู่ นั้นเอง เป็นศิลป์ในการสอนเด็กให้กินผัก
ศิลปะอีกอย่างในการล่อตาล่อใจเด็ก ๆ ให้กินผัก ก็คือฝีมือการแต่งข้าวกล่องของคุณแม่ทั้งหลาย ที่ปั้นกันอย่างสุดฝีมือ ไอเดียกระจาย
ศิลปะการปั้นข้าวปั้น และการจัดข้าวกล่องของชาวญี่ปุ่น น่าจะเป็นมรดกสืบต่อกันมานาน คาดเดาจาก เรื่องโต๊ะโตะจัง ที่ได้กล่าวถึงการจัดแต่งข้าวกล่อง ข้าวปั้น ให้เด็ก ๆ ซึ่งหนังสือเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในสมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2
ก็คงเหมือนกับอาหารไทย ที่สืบต่อการแกะสลักผัก ผลไม้ต่าง ๆ ได้อย่างสวยงามไม่แพ้ชาติใด ถึงแม้เดี๋ยวนี้จะมีให้เห็นน้อยลงก็ตาม
ภาพข้าวกล่อง แนว ๆ ที่เห็น ใครมีฝีมือ ไอเดียดี ๆ น่าทำขายเนอะ
u-morisawa
ภาพ: teenee.com
สวัสดีครับ
น่ากิน แต่ว่าไม่ชอบอาหารญี่ปุ่นเลย
เขียนสั้นๆ ภาพประกอบสวย
น่าอ่านดีครับ ;)
น่ารักดีค่ะ
สตรี กับ อาหารการกิน ของคู่กัน.............อิอิ
สวัสดีค่ะคุณโมจิ