ญาติโยมมากมาย จากเมืองใหญ่ ร่วมกันทอดผ้าป่าสามัคคี ณ วัดทุ่งสะโตก ของหลวงพ่อบุญทวี ( นามสมมุติ ) ทุกคนต่างพูดคุย เรื่องราวสารพัด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเมือง การงาน การเงิน ของตนเอง ต่างคน ต่างอวดอ้างสรรพคุณของตนเอง ความั่งมีศรีสุข แข่งขันความรำรวย ความทันสมัย อัพเดจเครื่องใช้เครื่องมือไฮเทคโนโลยี ของตนเอง จนไม่ได้ยินเสียงเทศน์ของหลวงพ่อ ทันใดนั้น มีสุนัขตัวหนึ่ง วิ่งฝ่าวงล้อมเข้ามาในกุฏิวัด ที่ญาติโยมคุยกีนอยู่ สังเกตได้ว่า หลังของสุนัขตัวนั้น มีก้อนเนื้อย่างก้อนใหญ่มัดติดอยู่ เจ้าสุนัขพยายามที่จะคาบก้อนเนื้อก้อนนั้นให้ได้ ไม่ว่าจะวิ่งไปทางใด มันก็พยายามที่จะคาบและดึงก้อนเนื้อก้อนนั้นออกจากหลัง มากิน แต่ไม่ได้สักที ช่างเป็นภาพที่ตลกขบขัน แก่ญาติโยมเหล่านั้น ทุกคนหัวเราะ ในความน่าตลก และสมเพชของเจ้าสุนัขตัวนี้ ไม่น้อย
แต่ทันไดนั้น ในกุฏิวัดต้องเงียบกริบ เมื่อญาติโยมได้ฟังเทศน์ของหลวงพ่อ " ดูสิ เจ้าสุนัขตัวนี้ วิ่ง และไล่คาบก้อนเนื้อที่หลังของตนเอง จนเหนื่อย แต่ไม่ได้กินสักที ช่างเหมือนสังคมในยุคนี้ ที่ไล่ตามเทคโนโลยีสมัยใหม่ อย่างไม่รู้จักความเพียงพอ เมื่อได้แล้ว ก็ต้องตามหาของใหม่ที่ผลิตมาอย่างไม่ขาดสาย เหนื่อยกันบ้างใหมญาติโยมมมม"
ทุกคน เงียบ คิดอยู่ในใจว่าจะสมเพชเจ้าสุนัขตัวนี้ หรือสงสารตัวเองดีน้อ
"ท่านมีความคิดเห็กับเรื่องที่ได้อ่านอย่างไรคะ "
