ถ้าเราพยายามทำทุกอย่างดีที่สุดแล้ว แต่ยังไม่สำเร็จ ก็ค่อยนึกถึงกฎข้อที่ 6 นั้นคือการ “สอนให้ ปล่อยวาง”

            Admin Journal Club ครั้งที่ 43 ผู้เขียนพาชมหนัง Leadership on Art of Possibility พอสรุปประเด็น ความเป็นผู้นำ ศิลปะแห่งความเป็นไปได้ ดังนี้

            กระตุ้นให้คนเชื่อในสิ่งที่เป็นไปได้

            กระตุ้นให้ผู้อื่นเกิดความฝัน เกิดจินตนาการ

            กระตุ้นให้ใช้พลังความสามารถ

            ต้องรู้ศักยภาพของคนในการผลักดัน

            ผู้นำแบบใหม่สัมพันธ์กับการสื่อสาร

            ทำให้คนเกิดแรงบันดาลใจ เชื่อว่ามันเป็นไปได้

            เชื่อในความเป็นไปได้ของตัวเอง

            อย่าจริงจังกับชีวิตมากเกินไป

            อย่างไปจริงจังกับทุกสิ่งทุกอย่างมากเกินไป

            แรงบันดาลใจที่จะช่วยเสริมให้เรามีพลัง

            เชื่อเถอะ พลังมีในตัวคุณ

            ความร่ำรวยพลัง คือ ความสำเร็จ

            ความเป็นผู้นำ จะโพล่ขึ้นมาเมื่ออยู่ในวงซิมโฟนี

            คุณไม่ได้เล่นคนเดียว ผลัดกันเล่นผิดคีย์ เพราะฉะนั้นทุกคนได้ A หมด

            การให้เกรด A เป็นการเชื่อสิ่งที่เป็นไปได้

            ใครก็สร้างความแตกต่างได้

            สร้างบรรยากาศของความเป็นไปได้

            สร้างความมีชีวิตชีวา ปลูกศักยภาพ สร้างความเป็นไปได้    

            การไม่สงสัยคุณสมบัติของผู้อื่นว่าพาไปสู่ความสำเร็จได้

            เสาะหาประกายแววตา ตาเป็นประกาย จะสร้างความเป็นไปได้

            แววตาของคน เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจจะช่วยให้ผู้นำหมุนวงล้อ

            ทำให้รู้สึกว่าชีวิตนี้ยิ่งใหญ่

            นำสิ่งที่ทำทุกวันมาคิดใหม่

            มีเป้าหมาย

            ลดเสียง ฉันทำไม่ได้หรอก

            ให้ทุกคนได้เกรด A”

            ให้นึกถึงกฎข้อที่ 6 อย่าจริงจังกับชีวิตมากเกินไป

 

 

           การใช้กฎข้อที่ 6 ต้องระมัดระวัง นั้นหมายความว่า ถ้าเราพยายามทำทุกอย่างดีที่สุดแล้ว แต่ยังไม่สำเร็จ ก็ค่อยนึกกฎข้อที่ 6 นั้นคือการ สอนให้ ปล่อยวาง มิใช่ยึดกฎข้อที่ 6 ตั้งแต่ยังไม่ลงมือทำอะไร

            ในเวที Admin: ได้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน ดังนี้

           ทุกคนต้องพัฒนาให้ถึงขั้นสูงสุด พัฒนาแบบบัวสี่เหล่า

            ศิลปะของความเป็นไปได้ขึ้นกับคนมีชีวิต แนวความคิดเป็นอย่างไร

            ต้องไม่มีเสียง สิ่งที่ทำไม่ได้

            คนแต่ละคน มีความสามารถแตกต่างกัน จึงเป็นศิลปะที่สามารถเป็นไปได้

            ทุกอย่างเริ่มที่ปัญหา เราจะเปลี่ยนวิธีคิดอย่างไร ไม่ให้เริ่มจากปัญหา เช่น การไม่ค่อยได้คุยกัน คุยกันเมื่อมีปัญหาสูงสุดจึงคุยกัน การเริ่มจากปัญหา จะหาทางออกไม่เจอ

            ถ้าคิดถึง Possibility จะมีทางเป็นไปได้ให้ทุกคนไปถึง A ไม่ใช่มาตรฐานที่ต้องไปให้ถึงแต่เป็นภาวะที่เราจะไปอยู่ในนั้น

            คนในองค์กรมีแววตาที่เรียนรู้ องค์กรจะพัฒนาได้

            การรับคนเข้าทำงาน มองศักยภาพในตัว ที่สามารถพัฒนาได้

            ต้อง Empowerment คนไม่มีศักยภาพมากขึ้น