การสะกดนิ้วมือไทย คือการใช้นิ้วมือทำท่ามือ แทนอักษร สระ วรรณยุกต์ และตัวเลข เพื่อสะกดเป็นคำที่มีความหมายต่างๆ

     ผู้เขียนเคยบันทึกถึงเรื่องการสะกดนิ้วมือมาบ้างแล้ว  บันทึกนี้จะขอเพิ่มเติมข้อมูลอีกเล็กๆน้อยๆ   เพื่อให้เข้าใจรายละเอียดวิธีสะกดนิ้วมือ มากขึ้น 

      การสะกดนิ้วมือ ( Fingerspelling )  คือการใช้นิ้วมือทำท่าภาษามือ แทนตัวอักษร สระ วรรณยุกต์  รวมทั้งตัวเลข เพื่อสะกดเป็นคำที่มีความหมายต่างๆ

        การสะกดนิ้วมือไทย   คิดค้นสำเร็จเมื่อพ.ศ.2499 โดย  ใช้วิธีดัดแปลงมาจาก ตัวสะกดนิ้วมืออเมริกัน    ผู้คิดค้นคือ คุณหญิงกมลา  ไกรฤกษ์  ท่านสำเร็จการศึกษา ปริญญาโท วิชาการสอนคนหูหนวก จากมหาวิทยาลัยกาเลาเด็ท  (Gallaudet University)   กรุงวอชิงตัน ประเทศอเมริกา     

 

                                                   ตัวสะกดนิ้วมืออเมริกา  

                                 ASL Fingerspelling ASL Fingerspelling

 

 

 

 

การสะกดนิ้วมือไทยแบ่งออกเป็น 3 ส่วนดังนี้  

ส่วนที่ 1 แบบสะกดตัวอักษร  การเรียงลำดับของอักษรไทย  สระ  วรรณยุกต์ ในภาษามือ จะแตกต่างกับ การเรียงอักษรปรกติ   โดยอักษรภาษามือหรือแบบสะกดนิ้วมือไทย ได้เรียงลำดับตัวอักษรตามลักษณะท่ามือ  ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน  เช่น   ก ข ค และ ฆ    ส่วนอักษรตัวต่อไปเป็นตัว ต ถ ฐ ฒ ฑ ฏ   (ทั้ง 6 ตัวนี้ มีลักษณะท่ามือคล้ายกัน )  ตัว ฮ ซึ่งเป็นตัวอักษรสุดท้ายของตนปรกติ     แต่สำหรับคนหูหนวก ตัว ฮ จะอยู่ในกลุ่มของ ห  เป็นต้น ดังนั้นอักษรตัวสุดท้ายของแบบสะกดนิ้วมือไทยคือ ตัว   อ    ตัวสะกดนิ้วมือของคนหูหนวกไทยไม่มีตัว ฃ ฅ เนื่องจากคนหูหนวก พบเห็นตัวอักษร 2 ตัวนี้ น้อยมาก

 

  

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

ส่วนที่ 2 แบบสะกดนิ้วมือ สระ วรรณยุกต์ และสัญลักษณ์อื่นๆ ซึ่งได้จัดเรียงตามลักษณะที่คนหูหนวกเห็นและใช้อยู่ตามปรกติ ซึ่งไม่เหมือนกับการเรียงลำดับของสระในภาษาไทย 

  

 

 

 

 

 

 

ส่วนที่ 3 แบบสะกดตัวเลข ซึ่งมีตั้งแต่ 1-10 และตัวเลขหลักสิบ ถึง หลักล้าน  ตามลำดับ 

 

 

 

    

 

 

 

ลักษณะสำคัญของการสะกดนิ้วมือไทยคือ การเคลื่อนไหวต่างๆ  สัญลักษณ์ที่แสดงการเคลื่อนไหว เพื่อแสดงลำดับของของการทำท่าอักษรสะกดนิ้วมือโดยใช้  ลูกศร  (     →          )  โดยกำหนดให้โคนอักษรเป็นท่าที่ 1 และปลายศรลูกศรเป็นท่าถัดไป  ส่วนภาพที่เป็น เส้นประ ( ................  ) หมายถึงการทำท่าเป็นลำดับแรก

     

      การสะกดนิ้วมือ ผู้ใช้ควรแสดงอาการให้งดงาม โดยไม่ยกแขนเกะกะ  ให้มีจังหวะคล้ายการพูดที่มีการเว้นวรรคตอน  มีการเว้นระยะหายใจ ไม่ทำเร็วจนเกินไป   หากในประโยคที่แสดงอาการนั้นจะต้องใช้คำที่มีการสะกดนิ้วมือร่วมด้วย  ผู้ใช้ภาษามือควรสะกดคำให้ช้าและถูกต้อง เพื่อความชัดเจน และให้คู่สนทนาได้มีเวลาอ่านทันด้วย 

 

         คนหูหนวกส่วนใหญ่ใช้การสะกดนิ้วมือ เมื่อกล่าวถึง บุคคล ชื่อเฉพาะ ชื่อย่อ และสถานที่ ที่ไม่คุ้นเคย  ทั้งนี้เพื่อความถูกต้องและชัดเจนค่ะ

 

 

 

 

แหล่งอ้างอิง 

  “การสะกดนิ้วมือไทย “ จัดทำโดย ชมรมศิษย์เก่าโรงเรียนสอนคนหูหนวก