ฉันสัญญากับตนเองว่าทุกวันจะพยายามจดบันทึกเรื่องราวต่างๆในช่วงที่ใช้ชีวิตครูดอย แห่งนี้ ให้คนอื่นได้ทราบมากที่สุด..เมื่อก่อนตอนมาอยู่แรกคิดว่าเราคงอยู่ไม่ได้เสียแล้ว ทำไมช่างลำบากเช่นนี้ ตอนนี้ความรู้สึกแบบนี้มันหายไปไหนแล้วเหลือไว้แต่ความเคยชิน กับเสียงเด็กที่พูดจาภาษาถิ่นเราเองก็ฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง กับวัฒนธรรมแปลก ประเพณีที่น่าทึ่ง ครึ่งชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยพบเจอ ว่ายังมีอีกมุมเล็กๆในโลกจนหาในแผ่นที่ไม่เจอ นี้ มีการแต่งกายทีสวยงาม ไม่มีกฎหมาย ไม่ต้องเสียภาษีทางสังคม ไม่ต้องแข่งกันกิน แข่งกันอยู่ แต่อยู่ด้วยประเพณี วัฒนธรรมที่เคร่งครัดมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่า และเป็นชนเผ่าที่ชอบเสียงดนตรี ชอบการเต้นรำ ไม่ต้องใช้เงินในการดำเนินชีวิต ใช้เพียงความขยัน และความอดทน ถึงแม้จะแห้งแล้งแต่ไม่อดตาย
...แต่ขณะนี้พวกเขาเหล่านั้นกำลังเปลี่ยนไปเพียงเพราะถนนที่นำความเจริญด้านวัตถุมาให้พวกเขาแต่ลืมเอาความเจริญทางจิตใจมาฝากด้วย
