บันทักนี้แสดงความรู้สึกยินดีแก่ นศ. กายภาพบำบัด ม. มหิดล และชื่นชมในเอกลักษณ์ของพิธีการที่มีสัมพันธภาพที่ซาบซึ้งและผูกพันระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์
ประเด็นและบทสุนทรียสนทนาที่ได้รับจากงานปัจฉิมนิเทศของนักศึกษาชั้นปีที่สี่ สาขาวิชากายภาพบำบัด คณะกายภาพบำบัดและวิทยาศาสตร์การเคลื่อนไหวประยุกต์ ม.มหิดล ได้แก่
- นศ. ได้ถ่ายทอดภาพถ่ายและภาพยนตร์ของเหตุการณ์ตั้งแต่การรับน้อง การเข้าเรียน การทำกิจกรรมระหว่างเรียน และการเป็นพี่ใหญ่ทำกิจกรรมต่างๆ ที่ตนเองประสบมา ...ทุกๆเหตุการณ์คือความทรงจำที่ดีระหว่างมิตรภาพ ความผูกพัน และการมีส่วนร่วมในการทำกิจกรรมทางสังคมอย่างมีความหมาย
- อาจารย์ได้รำลึกว่า เราได้แสดงบทบาทวิชาชีพและจรรยาบรรณของคณาจารย์ ได้สร้างว่าที่บัณฑิตอีกหนึ่งรุ่น ในระยะเวลาสี่ปี และยังคงเฝ้าติดตามความสำเร็จในหน้าที่การงานและทุกข์สุขแห่งชีวิตของลูกศิษย์ตลอดไป
- อาจารย์ผูกข้อมือนักศึกษา มีเพลงจากลาและยินดี สร้างบรรยากาศแห่งความรักและผูกพันของความเป็นครูและลูกศิษย์อย่างน่าประทับใจ หลายคนเสียใจในการจากลาสิ่งแวดล้อมทั้งอาจารย์ เพื่อน บุคลากร และสถาบัน หลายคนดีใจจนน้ำตาไหลเมื่อรู้ว่าจบการศึกษาแล้ว
- ผมเองเพิ่มกลับมาเป็นอาจารย์...ไม่มีโอกาสสอนนศ.รุ่น 41 รุ่นนี้ แต่ก็ได้แสดงความยินดีและอวยพรให้ประสบความสำเร็จในสิ่งที่หวังไว้ เป็นที่รักของคนทุกคน พัฒนาตนเองอยู่เสมอของการเริ่มต้นชีวิตหลังจบการศึกษา มีการศึกษาอย่างต่อเนื่องในชีวิต หารายได้ให้กับตนเองและใช้จ่ายอย่างพอเพียง ที่สำคัญดูแลสุขภาพของตนเอง...
- มีน้องคนหนึ่งเข้ามาอวยพรให้ผมมีสุขภาพดี...ผมจับมือเพราะไม่มีด้ายผูกข้อมือเหลือแล้ว และอวยพรคล้ายๆ กันกับน้องๆท่านอื่น (ที่นี่มีวัฒนธรรมองค์กรของการเรียนพี่เรียกน้อง แทนครูหรือนักศึกษา) น้องท่านนี้บอกผมว่า ประทับใจอาจารย์เพราะได้ยินกิตติศัพท์ขณะเรียน แม้ไม่ได้พบเจอหรือเรียนกับผม แต่พอได้พูดคุยก็ประทับใจและชื่นชมในความเป็นตัวอย่างของอาจารย์รุ่นใหม่ที่ตั้งใจทำงานมากๆ และมีแนวคิดที่พัฒนาตนเองอยู่เสมอ น้องท่านนี้จะขอนำไปเป็นแบบอย่างในการดำเนินชีวิต ผมจึงขอบคุณและแนะนำว่า หากต้องการให้ช่วยเหลือสิ่งใด เราสามารถติดต่อและช่วยเหลือซึ่งกันและกันในฐานะอาจารย์ของน้องเสมอ
