สองวันนี้ เราคงจะได้เรียนรู้ มากมายทางด้านการช่วยเหลือทางจิตใจของเด็ก

รายงานสดค่ะ

ท่านผอ นพ สุทัศน์ ศรีวิไล มาเป็นประธาน และ ท่านผชช ด้านเวชกรรมป้องกัน นายแพทย์ สุรินทร์ สุมนาพันธ์ มากล่าวรายงานในการประชุม

 " การเปิดเผยสภาวะการติดเชื้อเอชไอวีแก่เด็ก" 

ณ. ห้องประชุมชั้น 3  ตึก ศูนย์ความร่วมมือไทย-สหรัฐ ด้านสาธารณสุข

วันที่  28- 29 กุมภาพันธ์ 2551

 

ทวนความเป็นมานิดหน่อยว่า 

สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดเชียงราย ได้ประสานกับกลุ่มงานกุมารเวชกรรมโรงพยาบาลเชียงรายฯ และองค์กรเอกชน/แอกเซส  เชียงราย

จัดทำโครงการการขยายรูปแบบการดูแลเด็กที่ติดเชื้อเอชไอวีในโรงพยาบาลศูนย์สู่โรงพยาบาลชุมชน  ซึ่งได้รับงบประมาณจาก ศูนย์ความร่วมมือ ไทย สหรัฐ ด้านสาธารณสุข มาตั้งแต่ปี 2545

มีวัตถุประสงค์ เพื่อ สร้างระบบเครือข่ายการดูแลเด็กที่ติดเชื้อเอชไอวี ในโรงพยาบาลชุมชนทุกแห่ง  และเสริมสร้างศักยภาพบุคลากรในการดูแลรักษาเด็กฯ ให้ได้ตามมาตรฐาน 

 ปัจจุบัน เด็กมีเชื้อ ที่กินยาต้านไวรัสอย่างถูกต้อง 171 คน กลับไปรับยาต่อที่โรงพยาบาลชุมชนทั้ง 16 แห่ง แล้ว  เด็กและผู้ดูแลเข้าถึงระบบบริการง่ายขึ้น   มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น และเกิดเครือข่ายทางด้านการแพทย์และสังคมในการดูแลเด็กกลุ่มนี้ ทั้งจังหวัดเชียงราย  

 ที่เชียงราย เราพบว่า ร้อยละ 70 เป็นเด็กต่างอำเภอ ดังนั้นโครงการนี้จึงเป็นรูปแบบการดูแลผู้ป่วยแบบ Humanized Health Care ระหว่างเครือข่าย 

            ใน   ปี แรก ๆ การจัดประชุม เน้นทฤษฎีการรักษา เน้นเรื่องยา การกินยาตรงเวลา โรคแทรกซ้อน พอปีต่อๆมา เราพบปัญหาทางด้านจิตใจมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ ปีต่อๆ ก็เลยเพิ่มความรู้ทางการรักษาจิตใจ  มาจนปีนี้ เราจัดเป็นการดูแลทางด้านจิตใจทั้งหมด ตามความต้องการของผู้เข้าประชุม

เชิญทีมผู้เชี่ยวชาญ จากรพ ศิริราช สถาบันสุขภาพเด็กมหาราชินีและ ศูนย์ ความร่วมมือไทยสหรัฐฯ( อ วิฐารน อ หนูพิมพสิริ อ เล็ก อ จุ๋ม)และเชิญสหวิชาชีพ จาก รพ ชุมชนทั้งหมด 45 คน มาร่วมเรียนรู้ มาเรียนจาก ประสบการณ์ของผู้เชี่ยวชาญ ที่ได้จากการปฏิบัติการจริง

ที่เชียงราย ผู้ปกครองเด็กทุกคน ต้องเข้าอบรมเตรียมความพร้อม ก่อนจะเริ่มยา ได้รับทราบวิธีการ การการเปิดเผย ผลเลือดแก่เด็ก หลังอายุ ประมาน 7 ปี ทีมเยี่ยมบ้านจะคอยประเมินและช่วยเหลือ เมื่อเกิน 10 ปี เด็กแทบทุกคนก็จะ ทราบผลเลือด ตนเอง

อย่างไรก็ตาม การที่เด็กทราบผลเลือดนั้น เรายังไม่ทราบว่า จริงๆ แล้วเด็กทราบขนาดไหน และเจ้าหน้าที่เราเอง ยังพบปัญหาทางจิตใจมากมายที่เกิดขึ้น ยังรู้สึกลำบากใจที่จะพูดกับเด็ก เรื่องการติดเชื้อนี้ ยังต้องการทราบเทคนิควิธีการที่สามารถจะเอาไปใช้ได้ในสถานการณจริง

สองวันนี้ เราคงจะได้เรียนรู้ มากมายทางด้านการช่วยเหลือทางจิตใจของเด็ก

โปรดติดตามต่อไปนะคะ