การส่งเด็กเข้าประกวด คือ รูปแบบหนึ่งของการพัฒนา

         

            เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2551  ผมได้นำนักเรียนไปประกวดตีขิม ที่มหาวิทยาลัยบูรพา ตามโครงการ

             “การประกวดดนตรีไทย ระดับนักเรียนภาคตะวันออก ชิงถ้วยพระราชทาน ครั้งที่ 28”  

 รายละเอียดของงาน มีดังนี้ครับ

 

                                             ประเภทดนตรีและจำนวนผู้เข้าประกวด

1.      วงปี่พาทย์ไม้นวม ( มัธยม 9 โรงเรียน ประถม 17 โรงเรียน)

2.      วงเครื่องสายผสม (มัธยม 17 โรงเรียน ประถม17 โรงเรียน)

3.      วงอังกะลุง (มัธยม  7  โรงเรียน  ประถม 15 โรงเรียน)

4.      บรรเลงขิมเดี่ยว  (มัธยม44 คน  ประถม 77 คน)

5.      บรรเลงระนาดเอกเดี่ยว (มัธยม 25 คน  ประถมไม่มี )

 

                                                จังหวัดที่เข้าโครงการ

ชลบุรี   ระยอง    จันทบุรี  ตราด  ฉะเชิงเทรา  ปราจีนบุรี  สระแก้ว  นครนายก  สมุทรปราการ

 

             ข้อคิดที่ได้จากการส่งเด็กเข้าประกวด

1.      วัตถุประสงค์ที่ส่งเข้าประกวด ไม่ได้หวังรางวัลอะไรหรอกครับ  แต่ต้องการพัฒนาในเรื่องของความรู้และประสบการณ์  อย่างน้อยก็เปิดกะลาออกมาดูโลกภายนอกบ้าง  มาคราวนี้ถือว่า “คุ้มค่า” ครับ

 

2.      การที่จะทำงานอะไรสักเรื่องให้ประสบผลสำเร็จ(จากการสังเกตและสอบถามคุณครูสอนดนตรีไทยที่เก่งๆ ) บอกว่า ต้องร่วมกันครับ ระหว่างผู้ใหญ่และผู้น้อย   นั่นคือ  ผู้ใหญ่สนับสนุน  ผู้น้อยทุ่มเทเอาจริง

                               ส่วนเรื่อง “ความเก่ง” เป็นเรื่องรอง

                                                         ขอบคุณครับ