เมื่อต้นสัปดาห์นี้ผมต้องสูญเสีย “แม่อุ้ย” (คุณย่าของผมอายุได้ ๘๔ ปีแล้ว) ด้วยวัยที่ชราลงไปมาก ลูกๆ ต่างโศกเศร้าเสียใจกัน ผมเองก็อดที่จะเสียใจไม่ได้ หากแต่ก็ยังพอมีสติที่จะคิดได้ว่า “มันเป็นเช่นนั้นเอง” ทุกอย่างมีเกิด ตั้งอยู่ และดับไป แม่อุ้ยก็เช่นกันท่านก็ผ่านชีวิตมามากแล้ว ก็ถึงเวลาที่ท่านจะได้ผักผ่อนแล้ว เราก็ควรจะปิติที่ท่านได้หลุดพ้นไปแล้วมิใช่หรือ เราซึ่งยังคงอยู่ต่างหากที่ยังต้องรู้ร้อน รู้หนาว รู้ความทุกข์ยากต่อไป นี่คือความเป็นธรรมดาแห่งชีวิต
พลอยนึกถึงคำพูดของท่านพระครูพิทักษ์นันทคุณที่เคยกล่าวว่าสิ่งสำคัญของความเป็นมนุษย์คือ“ความดี”ที่จะยังคงอยู่กับเราตลอดไป จึงควรเพียรสร้างความดีกันไว้ให้มากๆ
และก็นึกถึงคำสอนของแม่อุ้ย ผมระลึกอยู่เสมอว่าแม่อุ้ยสอนให้ผมเป็นคนดีและรู้จักเอื้อเฟื้อเกื้อกูลกันในหมู่ญาติพี่น้อง ช่วยเหลือสังคมตามกำลังที่มีผมจำได้และใช้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตของผมมาโดยตลอด จงไปสู่สุขคติเถิดนะครับแม่อุ้ย
