ปรับใช้ให้เกิดประโยชน์ให้มีคุณภาพดีกว่าเดิม
การไม่สามารถที่จะตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงตามภาวะปัจจุบันได้ทันท่วงที เหมือนกับที่เคยกล่าวกันว่าไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวกับปัญหาของสังคมและท้องถิ่น สถาบันอุดมศึกษาไม่สามารถเป็นที่พึ่งทางวิชาการ ทางปัญญาให้แก่ท้องถิ่นและชุมชน กลับกลายเป็นว่าสถาบันอุดมศึกษาเองไม่สามารถยอมรับการเปลี่ยนแปลงและผลกระทบ เมินเฉยต่อการเปลี่ยนแปลง ฝังตัวอยู่ในกำแพงดั้งเดิม ภายใต้เหตุผลของการอนุรักษ์มรดกดั้งเดิม ที่ไม่ได้รับการพัฒนา ไม่สามารถที่จะวางหลักการใหม่ที่เหมาะสมภายใต้สภาพที่เปลี่ยนแปลงไป ดังนั้นการจะปรับเปลี่ยนหลักการ ปรัชญาและค่านิยมจะทำได้อยากอยู่ในสภาพที่ขัดแย้ง วิกฤติคุณภาพในทุกด้านจะรุนแรงมากยิ่งขึ้น จากการละเลยคุณภาพที่แท้จริง เนื่องจากระบบความรู้มีการเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมีอัตราเร่งเป็นทวีคูณ ความรู้ใหม่เข้ามาแทนที่ตลอดเวลา ต้องรู้จักเลือก แยกแยะความรู้ที่นำมาปรับใช้ให้เกิดประโยชน์ ให้ดีมีคุณภาพมากกว่าเดิม สังคมหรือบุคคลที่มีความรู้ และมีเทคโนโลยีสามารถพัฒนาให้ก้าวหน้าไปไกล และรวดเร็วกว่าผู้ที่ขาดความรู้หรือบกพร่องทางความรู้ อันเป็นพื้นฐานเศรษฐกิจฐานความรู้
