มอบให้กับกัลยาณมิตรหนึ่ง....ที่พบจาก Gotoknow นี่เอง
พี่เม่ยเขียนบันทึกนี้ไว้ ตั้งแต่เดือนมกราคมปีนี้ และบันทึกเป็นร่างไว้เพื่อ "อ่านเอง" ในยามที่เราเริ่มเริ่มรู้สึกเหนื่อย หรือด้อยพลังในการปฏิบัติภารกิจใดๆ.....
จนวันนี้ได้อ่าน บันทึกของคุณชายขอบ บุรุษผิวสีเข้มสะดุดตา กัลยาณมิตรหนึ่งที่พี่เม่ยพบจาก Gotoknow นี่เอง ในบันทึกของท่านกระซิบบอกความนัยบางอย่าง ที่ผู้แวะเวียนมาอ่านอาจตีความไปทางถูกหรือทางผิดก็ย่อมได้
แต่พี่เม่ยคิดว่าได้เห็นประกายของความ "มุ่งมั่น" ซ่อนเร้นอยู่ในทุกตัวอักษรนะ! จึงได้ตัดสินใจโดยพลันที่จะ "ตีพิมพ์" บันทึกนี้........เพื่อเป็นกำลังใจให้กับกัลยาณมิตร.......ที่จะยืนหยัดต่อไป!
*****************
(บันทึกนี้เขียนเมื่อ 11 มกราคม 2549)
   ยังจำได้ว่า วันที่ 1 เมษายน 2526 พี่เม่ยเข้ามาปฏิบัติงานใหม่ สังกัดภาควิชาพยาธิวิทยา คณะแพทยศาสตร์ ม.สงขลานครินทร์นี่เอง  หลังจากนั้นไม่กี่เดือน งานการเจ้าหน้าที่ของคณะฯก็จัดให้มีการปฐมนิเทศข้าราชการใหม่  เชิญท่านคณบดีคณะแพทยศาสตร์ในขณะนั้นมาบรรยายและให้โอวาท  ในช่วงท้ายของการบรรยายท่านคณบดีฯได้ยกบทกลอนหนึ่งขึ้นมาฝากไว้..ดังนี้..
“ทางแห่งเกียรติศักดิ์  
จักประดับดอกไม้
 หอมหวนยวนจิตไซร้....ไป่มี”  
   มีความหมายสมบูรณ์อยู่ในตัวแล้วค่ะ ไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติมใดๆ  หลังจากวันนั้น เมื่อทำการใดๆที่ต้องประสบกับปัญหาหรือความยากลำบากใดๆก็ตาม พี่เม่ยก็จะคิดถึงกลอนบทนี้ ทำให้มีกำลังใจปฏิบัติภาระกิจต่ออย่างไม่ย่อท้อ ...
   ท่านคณบดีคณะแพทยศาสตร์ ในขณะนั้นก็คือ ท่าน ศ.นพ.วิจารณ์  พาณิช และจนถึงบัดนี้ ขรก.ใหม่คนหนึ่งในขณะนั้น(คือพี่เม่ยนั่นเอง) ก็ยังได้จดจำบทกลอนนี้ไว้ และใช้เตือนตนเองอยู่เสมอมาจนบัดนี้เลยค่ะ
*****************