วรรคทอง ในวรรณคดี

  ชีวิตไม่ใช่เวทีของนักเต้นรำ แต่หากเป็นเวทีของนักต่อสู้ ซึ่งเป็นธรรมดาเมื่อทุกคนได้ย่างขึ้นมาสู่เวทีนี้แล้วก็จะต้องได้รับบาดเจ็บไม่มากก็น้อยทั่วกัน (ศรีบูรพา)

            อดอะไรจะเหมือนอดที่รสรัก อกจะหักเสียด้วยใจอาลัยหา  ไม่เห็นรักหนักดิ้นในวิญญา จะเป็นบ้าเสียเพราะรักสลักทรวง

             คนโบราณท่านว่าจะค้าขาย อย่ามักง่ายเงินก็รองทองก็ฝน  เกิดเป็นคนอย่าไว้แก่ใจคน ค่อยผ่อนปรนปรองดองให้ต้องความ     (สุนทรภู่)

            หมากัดหมาหน้าถนนทุกคนเห้น หมากัดเข้าประเด็นไม่เป็นข่าว คนกัดหมาน่าขันกันเกรียวกราว  ที่อื้อฉาวชั่วชัดคนกัดคน

            วิชาความรู้นั้น อย่านึกว่ามีอยู่แล้วจะไม่มีทางใช้ ขอให้ท่านมีความรู้ โชคจะบันดาลให้ท่านมีโอกาสได้ใช้ความรู้อันนั้น ขึ้นชื่อว่าความรู้นั้นจะเป็นทางใดก็ตามที ขอให้มีไว้ท่านจะใช้ประโยชน์ได้เสมอ (หลวงวิจิตรวาทการ)

              ข้านี้เปรียบเหมือนงัว  แม้ตัวจะกินหญ้า  แต่รีดออกมาเป็นนมและเลืยด (หลู่ซิ่น)