ปลาใหญ่กินปลาเล็ก การค้าไม่ใช่หวังแต่ผลกำไร

สวัสดีครับ

ขอนำเสนอสำนวนและแนวคิดของพ่อค้า ตอนที่จุงจิซูกล่าวกับ ปาร์กดายง ในการค้าปลา

j จุงจิซุ บัณฑิต ที่ทรยศ กลุ่มกังซาง มาอยู่กับ กลุ่ม ซงซาง

d ปาร์กดายง ลูกสาวกลุ่มซงซาง

จิซู “การค้าที่เราจะทำไม่เกี่ยวกับกลุ่มกังซางข้าจะเดินทางไปซองจอนเพื่อทำการค้าปลา”

“ไปซองจอนหรือ”

 

“จะถึงวันตรุษวันที่ 1 เดือน 1แล้วซึ่งทุกคนจะต้องใช้ปลาวังวากับปลาเมียน ในการไหว้เจ้าซึ่งเงินทุนของเราในตอนนี้สามารถกว้านซื้อปลาวังวาและปลาเมียนได้ทั้งเมืองซองจอนและเกาะเอียนเพียนถ้าเรานำปลาทั้งหมดไปขายให้กับกลุ่มจิงซางในเมืองหลวงจะได้กำไรอีกมากทีเดียว”

ดายง ค้านเสียงเด็ดขาด “ไม่ได้เด็ดขาดนะคนที่ทำกิจการค้าปลาตามริมน้ำล้วนเป็นชาวบ้านธรรมดาที่ทุนน้อยซึ่งกลุ่มใหญ่อย่างกลุ่มซงซางไม่ควรเข้าไปแตะ”

“ผลกำไรมหาศาลรอคอยอยู่จะปล่อยให้หลุดมือได้ยังไง” จิซูว่า

“การอาศัยเงินทุนที่เยอะกว่ากดดันให้ผู้ค้ารายย่อยจนตรอก มันผิดต่อหลักคุณธรรม”ดายงกล่าวจิซูไม่สน

 “การค้าขายคือการแข่งขันคนที่ไม่สามารถเอาตัวรอดได้ก็สมควรถูกกำจัด”

“เพียงเพื่อหวังในผลกำไรถ้าการตัดสินใจของท่านทำให้ตลาดปั่นป่วนเมื่อนั้นกลุ่มซงซางก็ต้องถูกเหยียดหยามซึ่งท่านนายห้างต้องไม่ประสงค์เช่นนั้น อย่างแน่นอน เปลี่ยนความคิดซะเถอะ”

“คนที่รับผิดชอบในครั้งนี้ไม่ใช่คุณหนูแต่เป็นข้าการลงทุนค้าขายอะไรข้าคือผู้ตัดสินใจ” จิซูว่า

“ถ้าท่านคิดจะฉกฉวยผลประโยชน์จากคนที่หาเช้ากินค่ำงั้นท่านก็ไม่ใช่พ่อค้าหรอกแต่ว่าเป็นโจรมากกว่าแต่ขนาดโจรที่อยู่ตามป่าเขาก็ยังต้องสังเกตจากการแต่งกายของเหยื่อก่อนค่อยลงมือท่านอ้างตัวว่าเป็นพ่อค้า แต่ทำไมกลับทำสิ่งที่เลวซะยิ่งกว่าโจร”

 

จิซูยังไม่ยอมแพ้เช่นกัน “โบราณว่าไว้ถ้าโปรยเงินลงกับพื้นไม่มีใครหรอกที่จะไม่ก้มลงเก็บ และถ้าหากข้าเป็นคนโปรยรับรองไม่มีใครกล้าว่าข้าเป็นโจรแน่ คอยดูก็แล้วกัน”

อ่านแล้วดูคล้ายๆบ้านเราที่ห้างใหญ่ ไปตั้งตามจังหวัดต่างๆ ทำให้การค้าบริเวณนั้นต่อต้านและสนับสนุน

im อิมซังอ๊ก

h ฮุงต๊อกจู หัวหน้ากลุ่มกังซาง

ฮุงต๊อกจูยังคุยกับอิมซังอ๊กตามลำพัง<p style="background: white">“เจ้านี่มันแข็งคนเกินงาม คนที่จะเป็นพ่อค้าได้ต้องรู้จักการปรับตัว บางครั้งต้องโอนอ่อน บางครั้งต้องรู้จักลูกล่อลูกชนแต่ถ้าแข็งจนเกินไปก็จะหักซะก่อนขายของได้สำเร็จ เจ้ารู้รึเปล่าสถานการณ์ภายในของกลุ่มกังซางตอนนี้เป็นยังไง ถึงข้าจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ใจกลับร้อนเหมือนไฟ นึกถึงแผนชั่วของกลุ่มซงซางทีไร ข้านอนไม่หลับเลย” </p><p style="background: white"></p><h2 style="background: white">ตอนอิมซังอ๊ก เดินทางไปค้าขายแล้วมีสมาชิกในกลุ่มหักหลัง ไปแจ้งความลับเรื่องการค้าให้กลุ่มคู่แข่งรู้ </h2><h2 style="background: white">ทางด้านพวกอิมซังอ๊กนั้นซามฟูกับพกแทคิดจะทำร้ายปั๊กชิล(ผู้นำความลับการค้าไปบอกคู่แข่ง คือ กลุ่มซงซาง) </h2> <h2 style="background: white"> อิมซังอ๊กก็นั่งนึกถึงคำพูดของฮุงต๊อกจูกับปั๊กกุง“จงใช้กฎของพ่อค้าเร่กลุ่มกังซางในการคุมขบวนด้วยล่ะ” ฮุงต๊อกจูเตือนและ  </h2> <h2 style="background: white">“อย่าโป้ปดพูดอะไรเอาไว้ จะต้องทำ อย่าอวดดีต้องให้เกียรติทุกคนที่ไปพบ   อย่าลักขโมยห้ามหยิบฉวยของผู้อื่นหรือเบียดบังของผู้อื่น อย่าผิดกาเมห้ามมีปัญหาเรื่องผู้หญิง    ถ้าใครทำผิดต้องได้รับโทษอย่างหนักในการคุมขบวนสินค้าของเราก็ใช้กฎเดียวกับพ่อค้าเร่เพราะในการเดินทางไปค้าขายมักจะเกิดคนที่ชอบแหกคอกอยู่เสมอผู้รับผิดชอบ.”</h2> <h2 style="background: white"></h2>   <p> </p><p> </p>