สวัสดีครับ..

เมื่อวันก่อนมีเหตุจำเป็นที่ต้องมีแพทย์เพียงสองท่านในวันจันทร์...

แล้วคืนวันอาทัตย์ผมก็ต้องอยู่ทั้งบ่ายและตลอดคืน....

และวันจันทร์ก้ต้องมาทำงาน....และมีเราต้องตรวจเป็นหลักๆ

    เมื่อมองย้อนไปในวันนั้น  ก็เกิดความรู้สึกแปลกใจ  แปลกในความเปลี่ยนไปบางอย่าง

  หรือหลายๆ  ที่เกิดขึ้นกับความรู้สึกและความคิด  ที่ไม่เหมือนเดิม  อย่างเป็นธรรมชาติ  ไม่ต้องบังคับใดๆ...

        1.เกิดพลังใจที่จะอดทน  ทุ่มเทกับงาน  แม้ว่าจะเหนื่อยทั้งคืนแล้วก็ตาม  แต่ก็มองเห็นว่า ทั้งวันนี้ไม่มีคนทำ  ถ้าเราไม่ทำ..

        2.เริ่มตั้งแต่การตื่นเช้าๆ(ปกติถ้าดึกๆยุ่งมากจะอนุโลมให้แพทย์เวรมาสายๆได้)  แต่ก็ตัดสินใจลุกจากเตียงอันอบอุ่น....เพื่อมาทำหน้าที่ๆควรจะทำ...

         3.ความรู้สึกตลอดวัน  เป็นความรู้สึกดี  มีกำลังใจ เกิดความสุขลึกๆที่ได้ทำดี ตั้งแต่การตื่นเช้า  และมานั่งตรวจทั้งวันทั้งแต่ 8.30 น -17.00 น แม้ไม่ได้ลุกไปไหน...ก็รู้สึกดี

 

  จึงเห็นว่าการทำดี  ก็มีความดีตามมาคือความสุขใจ  แม้ว่าจะเกิดทุกขเวทนาทางกายอย่างมากก็ตาม....

            บางครั้งก็คิดว่า...

              1.ตอนที่เราเป็นคนไข้ตอนเด็กๆ  ก็เคยรอเป็นวันๆเหมือนกัน

               2. ผู้คนมากมายที่เจ็บป่วย..มานั่งรอเรามากมาย  เขาคงหวังที่จะพึ่งพา  ถ้าไม่เกิดเลยจริงๆ  คงไม่อยากที่จะมา...

             3. เป็นหน้าที่  เพราะมองดูค่าจ้างที่รัฐให้เราแล้ว  มากกว่าคนอื่นๆมาก..งานเราก็น่าจะหนักเป็นธรรมดา  น่าจะเป็นธรรมดา

             4.ยิ่งทำยิ่งได้  ได้ทั้งการเรียนรู้  ละลดความเป็นตัวตน  และเข้าถึงความเป็นมนุษย์ ทั้งของตนเองและผู้มารับบริการ...และที่สำคัญก็น่าจะเกิดอานิสง...

 

   ทั้งหมดเป็นความเปลี่ยนแปลง...ทางจิตเล็กๆน้อยๆครับ

  เพราะเมื่อก่อนคงจะเครียด  ปรุงแต่งแล้วเกิดอาการทางกายต่างๆ 

 

  เป็นการเรียนรู้จากการทำงานช่วงหนึ่งครับ...