เมื่อชีวิตเปรียบได้กับ...บอลห้าลูก
หากชีวิตเราเปรียบเสมือนเกม โยนบอล 5 ลูกสลับกันไปในอากาศคล้ายนักเล่นกล บอลทั้ง 5 เปรียบได้กับ งาน, ครอบครัว, สุขภาพ, เพื่อน และ จิตใจ เราคงต้องบอกว่า งาน นั้นคงต้องเป็นลูกบอลยาง ซึ่งแม้ว่าเราจะพลาดพลั้งทำตกกี่ครั้งมันก็สามารถที่จะกระเด้งกระดอนกลับมา ให้เรานำกลับมาเล่นต่อได้
แต่บอลอีก 4 ลูกที่เหลือ คือ
ครอบครัว สุขภาพ เพื่อน และจิตใจนั้น เป็นเช่นลูกแก้ว การพลาดพลั้งทำลูกใดลูกหนึ่งตกไปนั้น แม้เป็น เพียงแค่รอยถลอก รอยตำหนิเล็กๆ รอยหัก แหว่ง หรือแตกละเอียด ก็ล้วนแต่เป็นสิ่ง ที่เราไม่สามารถแก้ไขให้มันกลับมาเป็นลูกแก้วที่แววใสดังเดิมได้
ดังนั้นเรา จึงควรระลึกอยู่เสมอว่า.....ชีวิตเราคือ.....การต่อสู้ประคับประคองบอล ทั้ง 5 ลูกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงให้สมดุลมากที่สุด..... ทำอย่างไรน่ะ หรือ ??
อย่างแรก
จงอย่าประเมินค่าของตัวเองให้ต่ำต้อย
โดยการเปรียบเทียบกับคนอื่น พึงระลึกเสมอว่าเราทุกคนล้วนแตกต่างกันและทุกคนก็มีความพิเศษเป็นของตนเองโดยเฉพาะ อย่าปล่อยให้ชีวิตผ่านไปอย่างไร้ค่า โดยการปล่อยเวลาให้ผ่านไป
จงคิดว่าทุกๆวันที่ผ่านพ้นไปคือ ส่วนหนึ่งของชีวิตเรา
อย่าเพิ่งละความพยายามเมื่อเจอปัญหา
จงจำไว้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะจบสิ้นเมื่อคุณทิ้งความพยายามของคุณเอง
อย่ากลัวที่ จะยอมรับว่าเราไม่ใช่คนที่สมบูรณ์พร้อมในทุกอย่าง เพราะการหลงตัวเองจะ เปรียบเสมือนผมเส้นบางๆ ที่บังตาไม่ให้คุณมองเห็นผู้คนรอบข้าง
จงอย่ากลัวการเสี่ยง
เพราะมันคือโอกาสที่คุณจะได้เรียนรู้ถึงความกล้าหาญ
อย่าทิ้งความรักไปจากชีวิต
โดยการบอกว่ามันไม่มีทางที่จะหาพบ หนทางที่ง่ายที่ สุดที่จะได้รับ ...ความรักคือการรู้จักให้ และการรักษาความรักที่ดีที่สุด คือ ...การให้อิสระกับมัน จำไว้ว่ายิ่งคุณพยายามไขว่คว้ามันไว้กับตัวคุณ มากเท่าไร มันก็ยิ่งจะจากไปจากคุณได้เร็วเท่านั้น
อย่าพิจารณาชีวิตของคุณเร็วเกินไป
จนคุณลืมที่จะนึกว่าคุณมาจากที่ไหนและ... คุณกำลังจะไปที่ใด พึงตระหนักว่าความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่มนุษย์เราต้องการ คือ...ความประทับใจ
จงอย่ากลัวการรับรู้ หรือเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ
ความรู้นั้นไร้น้ำหนัก...แต่เป็นทรัพย์สมบัติอันมีค่าที่มันจะติดตัว คุณไปและจะไม่มีใครที่สามารถขโมยมันไปจากคุณได้
จงใช้เวลาและ คารมอย่างระมัดระวัง
เพราะทุกสิ่งที่ผ่านไปจะไม่สามารถย้อนกลับคืนมาได้ เหมือนสายน้ำที่ไม่มีวันจะไหลย้อนกลับ
จงรู้ว่า ชีวิตไม่ใช่การแข่งขัน
แต่ชีวิตคือ.. การเดินทาง คือ...การสัมผัสรับรู้ในแต่ละก้าวที่เดินไป
อ่านแล้วรู้สึกมีกำลังใจ ที่จะต่อสู้ ให้วันเวลาที่ผ่านมาแต่ละวันของตัวเองมีความหมายขึ้น และมีข้อหนึ่งที่ประทับใจมาก อยากให้นู๋อัญอ่านซ้ำอีกที "อย่าทิ้งความรักไปจากชีวิต "
โดยการบอกว่ามันไม่มีทางที่จะหาพบ หนทางที่ง่ายที่ สุดที่จะได้รับ ...ความรักคือการรู้จักให้ และการรักษาความรักที่ดีที่สุด คือ ...การให้อิสระกับมัน จำไว้ว่ายิ่งคุณพยายามไขว่คว้ามันไว้กับตัวคุณ มากเท่าไร มันก็ยิ่งจะจากไปจากคุณได้เร็วเท่านั้น "
ขอให้เจอใครสักคนที่คอบกวนใจตลอดเวลาซะทีนะ