รู้ซึ้งถึงคำว่า "ประสบการณ์"

มีคนเคยบอกว่า การเรียนที่ดีที่สุด คือการลงสู่สนามจริงๆไม่ใช่นั่งอยู่บน "หอคอยงาช้าง" คุณค่าถึงจะเกิด  ตรงนี้ผมเห็นด้วยเลยครับ เพราะเมื่อวันที่ 18-21 มกราคมที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้ลงไปเก็บข็อมูลภาคสนามคนไทยในมาเลย์ กัมปง(หมู่บ้าน) บาลัย รับกลันตัน ประเทศมาเลย์ ในประเด็นภาษาไทยถิ่นใต้ และวรรณกรรมท้องถิ่น ของคนมาเลย์เชื้อสายไทย ร่วมกับมหาวิทยาลัยทักษิณ ก็ได้เรียนรู้การเก็บข้อมูลภาคสนามอย่างจริงจังว่าต้องทำยังไงบ้าง เข้าใจเลยว่า วิจัยเป็นอย่างไร การเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นอย่างไร และทำไมต้องทำวิจัย...มีโอกาสได้เข้าพบท่านกงสุลใหญ่โกตาบารูของไทย และได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันมากมาย ที่น่าสนใจสำหรับการลงพื้นที่ในครั้งนี้คือ ทำให้ผมทราบถึงประวัติความเป็นมาของคนที่นี่ที่พูดภาษาไทยถิ่นใต้ซึ่งจะออกสำเนียงสุพรรณ และทำให้รู้ว่าคนเหล่านี้จะบอกว่าเขาคือคนสยาม โดยให้เหตุผลว่าเพราะที่ที่เขาอยู่รัฐที่เขาอยู่ในอดีตคือสยามและเป็นคนตั้งแต่สมัยสุโขทัย(ประวัติศาสตร์ที่มากว่านี้ขอไม่พูดถึงแต่บอกได้ว่าน่าสนใจ) คำแต่ละคำน่าสนใจครับที่เขาใช้ เช่นคำว่า อ่าน เขาจะออกสียงเป็น อ๊าน การเรียบเรียงโครงสร้างประโยคของเขาก็น่าใจครับ น่าสนใจทั้งนั้น น้ำใจของคนมาเลย์เชื้อสายไทยที่นี่ดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆครับ คือผมลงเก็บข้อมูลตามบ้าน เขาเลี้ยงข้าวปลาอาหารผมทุกบ้าน(ดีไหม๊ละครับ อิ่มจังตังค์คือยู่ครบ) วิถีชีวิตยังมีความบริสุทธิ์อยู่มาก เราอาจจะเคยเรียนเนื้อหาในห้องเรียน แต่บทเรียนบางบทบางตอนหากไม่ได้ลงสนามศึกษาของจริงเราจะไม่รู้เลยว่า มันเป็นอย่างไร ทำให้ผมได้รู้ซึ้งถึงคำว่าประสบการณ์มากขึ้นจริงๆ  ไม่ง่ายเลยสำหรับการเก็บข้อมูลภาคสนามในต่างแดนในครั้งนี้ว่าจะสื่อสารกันเข้าใจ ทำเอาผมต้องใช้ทั้งวัจนภาษาและอวัจนภาษาครบสิ้นทุกรูปแบบ(อัลฮัมดุลิลละฮฺ)  ไว้มีโอกาสคงได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับท่านผู้อ่านทุกคนมากกว่านี้นะครับ ไว้สรุปงานเสร็จผมจะเอาขึ้นบล๊อก แต่บอกได้เลยว่า...เขาอยู่กันอย่างเรียบง่าย สบายๆในแบบชาวบ้าน จนเขาไม่คิดที่จะกลับสยาม เพราะนี่คือบ้านของเขาสมัยบรรพบุรุษสมัยสุดโขทัย แล้วเขาจะกลับทำไมประเทศไทยในเมื่ออยู่มาเลย์สบายกว่าเยอะ นี่คือเหตุผลที่เขายังคงตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นั่นจวบจนปัจจุบัน...น่าสนใจนะครับคนไทยในมาเลย์สำหรับบางรัฐในประวัติศาสตร์มาเลย์...และมีประโยคหนึ่งที่ท่านกงสุลพูดแล้วผมประทับใจมากเลย คือ ตอบตัวเองให้ได้ว่าเราทำวิจัยไปเพื่ออะไร และสนองใคร ถ้าหากผลงานที่ออกมาไม่ได้ช่วยเหลือสังคมเลย แต่กลับทำให้หน้าที่การงานสูงขึ้น ตรงนี้ก็น่าคิด...ไว้คราวหน้า(อินชาอัลลอฮฺ)จะมาต่อถึงประสบการณ์ในการออกเก็บข้อมูลเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกันอีกครั้งสำหรับทุกคนที่มีคำว่า "ความรู้ คู่คุณธรรมอยู่ในใจ"