เรื่องการศึกษาไทย ก็เหมือนการเปลี่ยนยานพาหนะจากเกวียนมาเป็นรถยนต์ มีการวางระบบใหม่ เคลื่อนย้ายกระบวนการและรูปแบบ เอาคนที่เคยขี่เกวียนมาเรียนขับรถยนต์ ก็ต้องเรียนรู้ชุดความรู้ใหม่ กฎจราจร ใบขับขี่ มีอุบัติเหตุล้มตายเสียหายเยอะ ใบสั่งก็มาก มากจนคนขับรถเกร็งหลบเข้าซอกซอยก็เยอะ บางกลุ่มนั่งกอดเข่าอมทุกข์เป็นนกทึดทือ บางกลุ่มก็สู้ตาย บางกลุ่มอะไรก็ได้ ภายใต้ดวงอาทิตย์นี้ไม่มีอะไรที่ครูไทยทำไม่ได้

พวกปากไม่มีสันติสุขบอกว่า ..ครูไม่ได้เป็นเรือจ้างแล้ว อ้าวแล้วเป็นอะไร? ..ครูเป็นเรือดำน้ำ กบดาน นิ่ง น็อก ช็อก รัฐมนตรีฯบอกว่า  ตราบใดที่ครูยังลำบาก การศึกษาก็จะลำบนไปอย่างนี้ ผมนะไม่คิดอะไรมาก รักครู กอดครูอย่างเดียว เจอหน้าครูอ้อยก็กอดๆๆ ปลอบครู เข้าใจครู ผมสรุปเอาง่ายๆ  ถ้าเราจะปฏิรูปการศึกษาให้ลุล่วงต้องเริ่มต้นที่..ทุกคนทุกฝ่ายต้องรักครูอย่างสุจริตใจ อย่าหลอกครู อย่าใช้ครูไปทำเรื่องที่ไม่สมควร จะทำอะไร ถามครูสักคำ ช่วยบอกหน่อยครับครู เรื่องโน้นเรื่องนี้ ถ้าประพฤติเยี่ยงนี้  ครูจะรู้สึกว่ามีศักดิ์ศรี ครูอยู่ในสายตาของสังคมไทย ครูยังเป็นครู ไม่ใช่เหมาโหลเป็นพวกอัตราจ้างทางการศึกษา!!

บ้านเรามีสภาเยอะแยะไปหมด เช่น สภากาแฟ สภาสนามม้า หลุดไปอยู่ในทีวีเรียกว่าสภาโจ๊ก ชาวไร่ชาวนาก็มีสภาชุมชนสภาผู้นำ ในเมืองหลวงมีสภาผู้แทนราษฎร สภานิติบัญญัติฯลฯ เมื่อวานนี้มีประชุมคณะกรรมการสภาการศึกษาแห่งชาติ ประชุมคณะกรรมการชุดใหม่นัดแรก แน่นห้องเลยละครับ มีจอมยุทธทางการศึกษาทุกสาขามาเลาะตะเข็บนโยบาย

ผมโดนขนาบข้างด้วยอธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีนครรินทรวิโรฒ ศาสตราจารย์วิรุณ ตั้งเจริญท่านมีงานเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยชุมชนต้นแบบที่ชื่อ“โพธิวิชชาลัย” อีกด้านเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศาสตราจารย์สุรพล นิติไกรพจน์ ท่านนี้ลุยเรื่องปฏิรูปการศึกษามาอย่างโชกโชน เป็นเพื่อนร่วมรุ่นเตรียมอุดมศึกษากับอาจารย์”แป๋ว”ของเรา ปะหน้าครั้งแรกไม่ได้คุยกันเท่าใดนัก นั่งลงก็ฟังโวหารจากผู้สันทัดกรณีฉอดๆจนหูแฉะ

ถ้ารายงานทั้งหมดก็น่าเบื่อ เอาเป็นว่านึกได้ก็เล่าแล้วกัน ท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการบอกว่า ครั้งนี้อาจจะเป็นการประชุมครั้งสุดท้ายในสมัยของท่าน วันนี้เป็นวาระต้อนรับคณะกรรมการชุดใหม่ คุยกันเรื่องผลงานที่ผ่านมาและยุทธศาสตร์ต่างๆ ประเด็นการเพิ่มเขตพื้นที่การศึกษา มีนโยบายว่าจะไม่ขยายให้มากเกินไป ต่อไปเมื่อโรงเรียนเข้มแข็งเขตพื้นที่อาจจะลดลงไป  เรื่องครูอัตราจ้างจะยกเลิก เอาเงินส่วนนี้ไปคัดเลือกเพิ่มอัตราครูประจำการที่ขาดแคลน  

เรื่องการทำผลงานวิชาการต่างๆ ผู้ทรงคุณวุฒิเห็นว่า น่าจะปรับมาให้ครูทำผลงานที่เกี่ยวข้องกับเด็ก การเรียนการสอน การพัฒนาการศึกษาที่แต่ละคนดำเนินการในหน้าที่อยู่แล้ว จะได้ประโยชน์มากกว่าที่จะมาแข่งกันทำผลงานกระดาษ ..เรื่องการร่างยุทธศาสตร์มีมากเกินไป ข้อไหนรวมกันได้ก็น่าจะยุบรวมไว้ด้วยกัน ภาษาเขียนไม่มีพลัง อ่านแล้วไม่โดนใจ ท่านศาสตราจารย์สุรพล นิติไกรพจน์ กระชิบว่า แหมยังกับตรวจวิทยานิพนธ์ ไล่กันทีละบันทัดทุกถ้อยร้อยคำให้มันเหมาะเม็ง

ทุกนโยบายทุกยุทธศาสตร์ที่ค้นคิดกันมาล้วนแต่ดีๆทั้งนั้น แต่พอมาถึงขั้นปฏิบัตินี่สิครับ เราได้เตรียมความพร้อมแค่ไหน บางเรื่องก็เขียนไว้ครอบคลุมดี แต่ผู้ที่นำไปใช้ต้องถอดรหัสอีกทีหนึ่ง ถ้าแต่ออกใบสั่งๆๆๆ..ส่วนมากจะเป็นแบบขึ้นต้นเป็นมะลิซ้อน พอแตกใบอ่อนเป็นมะลิลาทุกที ..อาจจะต้องรอดูรัฐบาลใหม่ ว่าเขาจะเอากระทรวงศึกษาธิการไปไว้ที่เกรดไหน A-B-C-D

เรื่องบริหารจัดการการศึกษาประเทศเราไม่กล้าผ่าตัด ลูบหน้าปะจมูกมาเรื่อยๆเรียงๆ ไม่เห็นพลังของการทุ่มเทเอาจริงเอาจัง เคยดูหนังเรื่องซามูไรไหมครับ ชีวิตและบทบาทของซามูไรนั้นเด็ดเดี่ยวเด็ดขาดประเภทยอดฝีมือทั้งนั้น

วัฒนธรรมรักชาติของคนญี่ปุ่นนั้นเข้มข้นยิ่งนัก สมัยสงครามโลกเขาได้ตั้งหน่วยบินพิฆาต เรียกว่ากองบินมรณะ เด็กหนุ่มเลือดซามูไรยอมพลีชีพเพื่อชาติ ในนามนักบินมิกาเช๋ ดับเครื่องชนเรือบรรทุกเครื่องบินฝ่ายพันธมิตรจนเละ ถ้าไม่มีลูกระเบิดอีตาไอสไตล์ไปถล่มเมืองฮิโรชิมา ขืนสู้รบกันไปคนญี่ปุ่นแพ้อยู่แล้ว แต่คนญี่ปุ่นยอมแลกชีวิตกันทั้งประเทศ เขาพร้อมที่จะเป็นมิกาเช่ภาคพื้นดิน นี่ไงละที่เขาเรียก..พวกหัวใจเสริมใยเหล็ก

เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นนิสัยใจคอของคนในชาติที่เขาเจริญ ว่าเขามีเป้าหมาย มุ่งมั่นรวมพลังกายพลังใจ ยึดเอาความอยู่รอดของประเทศเป็นตัวตั้ง แม้ทุกวันนี้เลือดบูชิโดทั้งหลาย ก็ต่อสู้สงครามเศรษฐกิจกับประเทศต่างๆอย่างหัวชนฝา เราจะเห็นว่าพลังประชาคมในชาตินั้น  เป็นพื้นฐานสำคัญที่จะช่วยให้ปัญหาต่างๆสามารถแก้ไขได้ลุล่วง

เราอาจจะเห็นว่า ทำไมเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นในบ้านเมืองเรามันช่างแก้ไขยากเย็นเหลือเกิน อาจจะเป็นเพราะพลังแห่งชาติริบหรี่ อ่อนแรง อ่อนแอ อ่อนใจ โดยเฉพาะใครที่ทำให้ครูอ่อนไหวจะบาปหนัก เพราะถ้าครูอ่อนใจ การศึกษาจะมาแข็งขันอย่าหมาย ชี้โพรงให้กระรอกแล้วนะครับ เดี๋ยวหาว่าหล่อไม่เตือน ..!  

หมายเหตุ: "กอด" กับ "กัด" ผลลัพธ์แตกต่างกัน

กอดครู ได้อะไร?

แกล้งครู ได้อะไร?

เกาครู ได้อะไร?

พวกหากินกับครู ได้อะไร?