วันที่ 26 ธันวาคม 2550 ดูเหมือนว่าโครงการโรงพยาบาลมีสุขวุ่นวาย และดูยุ่งๆยังไงไม่รู้ เนื่องจากเราจะต้องเตรียมข้าวของ สัมภาระ เพื่อไปลงพื้นที่ที่โรงพยาบาลเด็ก แต่การลงพื้นที่ในครั้งนี้เป็นการจัดเลี้ยงฉลองปีใหม่ให้กับเด็กป่วยที่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เราดูวุ่นวายเพราะเราต้องการให้งานที่เราจัดเตรียมขึ้นเป็นสิ่งที่น่าประทับใจแก่เด็กป่วย
สิ่งที่เราเตรียมไปในวันนี้มีของขวัญที่มากมายหลากหลาก มีเกมให้เล่นเพื่อชิงของรางวัล และมีอาหารทั้ง คาว หวาน เราได้จัดเตรียมขึ้นเพื่อให้เด็กป่วยมีกำลังใจ มีความสุขสนุกสนาน รวมไปถึงผู้ปกครองของเด็กป่วยด้วย
วันนี้ไม่ได้มีอาสาสมัครเพียงแค่ 3 คน ซึ่งก็คือ พี่นิค กุ้ง และฉันที่ประจำอยู่ตึก ส.7B แต่ยังมีพี่ๆอาสาสมัครจากโครงการอื่นด้วยที่ได้เข้าไปร่วมทำกิจกรรมงานปีใหม่กับเรา จึงทำให้การลงพื้นที่ในครั้งนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ
เมื่อเราได้ก้าวเข้าไปสู่ภายในตึก ส.7 B ฉันสังเกตเห็นว่าเด็กป่วยวันนี้ทำไมดูเยอะมาก แทบไม่มีเตียงว่างเลย ฉันไม่อยากเห็นภาพที่จะต้องเจอกับเด็กที่ป่วยเพิ่มมากขึ้น แต่ไม่เป็นไรฉันได้แต่บอกกับตัวเองว่าฉันจะทำเต็มที่เพื่อให้เด็กป่วยเหล่านี้ ลดความเจ็บปวดที่เข้าเจออยู่ให้ได้มากที่สุด สร้างรอยยิ้มให้ได้ยาวนานที่สุด มีความสุขให้ได้มากที่สุด เพราะวันเวลาตลอด 356 วัน ช่วงระยะเวลาหนึ่งเขาต้องมาใช้ชีวิตในโลกอีกโลกหนึ่งนั่นก็คือโลกแห่งความเจ็บป่วย ซึ่งถ้าหากเขาเหล่านั้นเลือกได้เขาคงไม่อยากไปพบไปเจอกับโลกแห่งความเจ็บป่วยโลกที่มีแต่ความทรมานนี้หรอก
ในวันนี้ดูเด็กป่วยมีความกระตือรือร้นมากเลยที่จะได้รับของขวัญ เด็กป่วยบางคนมาช่วยพี่ๆอาสาสมัครเตรียมของจัดโต๊ะด้วย เมื่อถึงเวลาที่เด็กๆรอคอยนั้นก็คือการจับฉลากเพื่อแลกของขวัญที่เราเตรียมไป เมื่อคบทุกคนแล้วเด็กๆต่างดีใจกับของขวัญที่ตัวเองได้รับ โดยเฉพาะน้องน้ำที่จับได้ตุ๊กตาคิตตี้ ยิ้มใหญ่เลยกอดไว้ไม่ยอมปล่อย พอสักพักเราก็ให้เด็กๆได้เล่นเกมกัน เกมส์ที่เราได้เตรียมไปในวันนี้มีเกมส์บิงโก ถ้าหากใครบิงโกก็สาสมารถเลือกของรางวัลได้ตามใจเลยมีทั้งกล่องเล็กกล้องใหญ่
วันนี้ดูเหมือนว่าทั้งพี่ๆอาสาสมัคร เจ้าหน้าที่ ผู้ปกครองและเด็กป่วยมีความสุข สนุกสนาน แม่ของน้องโฟโต้ได้บอกกับฉันว่า “เขารู้สึกมีความสุขที่เห็นลูกยิ้ม เห็นลูกหัวเราะ มีงานจัดเลี้ยงแบบนี้ทำให้เด็กมีความสุขและทำให้ฉันมีความรู้สึกว่าเด็กๆไม่ได้นอนอยู่โรงพยาบาล เด็กๆดูเหมือนไม่ใช่เด็กป่วยเพราะเขาดูมีความสุขยิ้มหัวเราะ ทั้งๆที่ร่างกายก็เจ็บป่วยอยู่”
การนับวันถอยหลังของฉันได้เริ่มขึ้น เพียงแค่อีกไม่กี่วันก็ถึงปีใหม่ ทศวรรตใหม่ แต่ฉันกลับได้รับของขวัญแล้วจากที่โรงพยาบาลนั่นคือรอยยิ้มของเด็กที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แห่งความสุข ถึงแม้ว่าฉันจะไม่สามารถรับรู้ถึงรอยยิ้มของเด็กที่แสดงออกมาว่าเขามีความสุขมากน้อยเพียงใด แต่นั่นฉันก็ถือว่าเป็นของขวัญชิ้นแรกที่ได้รับและประทับใจวันเวลาใกล้ที่จะผ่านพ้นไปอีกวาระหนึ่งแล้ว ยังไม่รู้ว่าจะพบกับอะไรบ้าง ฉันได้แต่หวังและขออวยพรล่วงหน้าให้กับเด็กป่วยทุกคน ว่าขอให้มีแต่มีสิ่งที่ดีๆผ่านเข้ามาในชีวิต ถ้าหากว่าต้องเจอกับสิ่งที่เลวร้ายก็ขออย่าให้มันเลวร้ายจนเกินไปนักสำหรับเด็กตัวเล็กๆอย่างพวกเขา
