ลองนึกหลับตา แล้วมีคนเอาอะไรก็ไม่รู้มาใส่ปาก โดยไม่พูดไม่จา ได้ยินแต่คำสำทับว่า กลืนเร็วๆ

  วันนี้ผู้เขียนเดินทางไปหลายจังหวัด เพื่อไปทำธุระที่จังหวัดฉะเชิงเทรา แล้วเลยไปจังหวัดระยอง เยี่ยมเยียนพี่สาวคนโต ในวาระที่กำลังจะเปลี่ยน พ.ศ.ใหม่

  ไปกันสามคนพี่น้อง ผู้เขียนมีพี่สาว คนที่๓ ชื่อบานเย็น  ธีระชัย บวชเป็นแม่ชี มานาน ๘ ปีแล้ว อยู่ที่วัดผาสุการาม จังหวัดชลบุรี ด้วยความที่ชอบปฏิบัติธรรม เหมือนกัน เวลาเจอกัน ก็จะนำเรื่องราว การทำสิ่งดีๆ สบายๆใจมาคุยกัน ในขณะเดินทางข้ามจังหวัดวันนี้ แม่ชีได้นำเรื่องที่ท่าน ไปเยี่ยมคนรู้จักคนหนึ่ง ที่รู้จักกันดี แต่มาล้มป่วย จนถึงขนาด มีอาการตาบอดตาใส มองอะไรไม่เห็น หูก็เสื่อม เนื่องจาก มีเชื้อราในไขสันหลัง

  จากการไปเยี่ยมหลายครั้ง ทำให้พบสภาพ ของคนไข้ หลายๆอย่าง ที่ผู้เขียน อยากจะนำมา เล่าสู่กันฟัง

   เมื่อป่วยหลายวัน ญาติ ก็เริ่มเบื่อ จากที่เธอเคยทำงานเองได้ ขับรถไปไหนมาไหนได้เอง ช่วยเลี้ยงหลาน และงานต่างๆ ที่ทำผ่านมาแล้ว บัดนี้ไม่สามารถทำอะไรได้ คิดช้า ฟังใครพูดก็แปลผลช้า เขาเล่าอะไรให้ฟังตั้งนาน จึงจะ เข้าใจ

 แต่สิ่งหนึ่งที่ยังมีอยู่ในตัวเธอ คือการเกรงใจ ลูกเต้า และญาติ หิวก็ไม่กล้าบอก ทำตัวเหมือนว่าไม่ได้เจ็บไข้อะไร แต่แท้จริงแล้ว เธอเป็นมากทีเดียว

  แม่ชีเล่าว่า เป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ที่เห็นลูกๆ มักว่าแม่ สำออย แกล้งทำตาบอดก็เคยว่า และบางครั้งเพื่อนสนิทของแม่ มาดูแลโอบกอด ก็จะได้ยินลูกว่า แหม ทำเป็นอ้อนบ้างละ

   ผู้เขียนฟังไปก็ให้นึกสงสารเธอ คงเพราะสมัยเมื่อคราวแข็งแรง ก็ไม่เคยที่จะทำอาการเหล่านี้ พอมาล้มป่วย ด้วยโรคร้าย จึงทำให้อาการของเธอเปลี่ยนไป ญาติและลูกไม่เคยเห็นแม่อ่อนแอ ก็เลยคิดว่าแม่แกล้งทำ ก็ไม่ได้คิดจะโทษใคร แม้อยากจะต่อว่า แต่เรื่องราวของเธอน่าจะเป็นสิ่งย้ำเตือนใครได้บ้าง ในการต้องเฝ้าไข้ ที่เราอาจพบอาการที่เปลียนบุคลิกภาพไปของคนไข้ ก็อย่าเพิ่งคิด ว่า เขาเหล่านั้น แกล้งทำ หรือออดอ้อน ผู้มาเยี่ยม อาจเป็นด้วย พยาธิ ของโรคจริงๆ

 คนไข้รายนี้ ผู้เขียนไม่นึกว่าเธอจะเพี้ยน จนจำอะไรไม่ได้ แม้คำพูดของลูก ที่พูดกรอกหู ว่าแม่แกล้งทำ สำออย ทั้งนี้ ด้วยเมื่อต้องอยู่กับแม่ชีตามลำพัง เธอก็เล่าความในใจ ที่ผู้เขียนฟังแล้ว ต้องนำมาเล่าต่อ เพื่อว่า อาจเป็นข้อคิด สำหรับเทศกาลปีใหม่ของใคร หลายๆคน ที่กำลัง จะไปเยี่ยมญาติ ที่แก่เฒ่ามากแล้ว หรือป่วยหนัก ช่วยตัวเองไม่ค่อยได้ ถึงกับต้องป้อนน้ำ ป้อนอาหารกันนั้น ลองฟังความรู้สึก ของคนไข้รายนี้ ที่ต้องอาศัยคนป้อนอาหารเหมือนกัน เธอบอกว่า

  " เวลาลูกป้อนอะไรเข้าปาก ไม่เคยบอกสักคำ ว่าอะไร ถึงเวลา ก็ทิ่มใส่ปาก ทิ่มใส่ปาก เตรียมตัวรับรสอาหารไม่ทัน"

   คงเคยเห็นกันเป็นประจำ ที่ผู้ป้อนอาหาร ลืมแทนใจคนกิน ผู้เขียนลองนึกหลับตา แล้วมีคนเอาอะไรก็ไม่รู้มาใส่ปาก โดยไม่พูดไม่จา ได้ยินแต่คำสำทับว่า กลืนเร็วๆ  เหมือนเราเป็นหุ่นยนต์ เท่านั้นเอง ผู้เขียนก็รู้สึกเข้าใจผู้ป่วยรายนี้ทันที

    ที่จริงผู้เขียน เห็นหลายบล็อกเริ่มบันทึก ส่งความสุข กันแล้ว ก็ตั้งใจที่จะบันทึกเช่นกัน แต่ สำหรับวันนี้ ต้องขอนำเรื่องนี้ มาฝากกันก่อน ก็ถือว่า เป็นการส่งความสุขอีกแบบก็แล้วกัน ความสุขนี้ แต่ผู้ที่จะถูกป้อนอาหารค่ะ